AARDVARK

Wrażliwość

2011-12-14T20:32:00.000Z

To dla tych, którzy zachowali jakąkolwiek wrażliwość i potrafią się zachwycać rzeczami małymi, które z pozoru nie mają większego znaczenia.Dla tych chwil dobra warto jest żyć.

Sandrine Piau - niesamowity głos i niewysławione piękno wykonania. Spiew operowy to nie jest moja para kaloszy, ale...

Oto jedna z najpiękniejszych piosenek o miłości jakie znam. I daleko jej od miałkości i powtarzania nudnych schematów. Tłumaczenie z włoskiego TUTAJ

Born To Die

2011-12-04T21:20:00.001Z

Dziwny dzień. Pochmurny. Dłużące się godziny i narastający w sercu niepokój. Niewytłumaczlny. I jego irracjonalność denerwuje, jest nieprzyjemna, mierzi.
Bo wszystko tak umowne, przemijające - sekunda, oddech, mrugnięcie powieki.

A później i tak okazuje się, że całe życie można zamknąć w jednym zdaniu. I tylko od nas samych zależy, czy na jego końcu pojawi się kropka, wykrzyknik czy znak zapytania.

TU: Ścieżka dźwiękowa.

start where you are

2011-11-17T22:53:00.001Z

start where you are, originally uploaded by kuba.james.

start where you are

pigeon's love

2011-11-17T22:52:00.001Z

pigeon's love, originally uploaded by kuba.james.

pigeon's love

Powoli

2011-10-24T19:11:00.000+01:00

Powoli dojrzewam do idei; podświadomie ponaglany przez moją życiową sytuację i kolejne przeprowadzki, tak tak, całe dotychczasowe życie w Londynie to jedna za drugą przeprowadzka. Bycie Włóczykijem (albo jak mówią Finowie - Nuuskamuikkunen) na dłuższą metę jest męczące.

Jaki zatem jest wybór i na ile nieprzypadkowy? Myślę o powrocie - może Wrocław, Warszawa, Berlin? Kto wie, kto wie...

Przeprowadzka

2010-12-12T23:56:00.001Z

Podnoszenie, pakowanie, przenoszenie, podawanie, odstawianie, podstawianie, parkowanie, kierowanie, odśnieżanie, opuszczanie - i tak kurwa milion razy.
To już będzie 14 przeprowadzka w ciągu siedmiu lat spędzonych w Babilonii.

Schreibtischtäter

2010-12-01T19:05:00.004Z

W głośnikach rozbrzmiewa Royksopp, powolny groove przechodzi od lewego do prawego głośnika, muzyka faluje a my wraz z nią. Głośniej poproszę. I raz i dwa i trzy.

Przejrzałem pobieżnie wiadomości z kraju i ze świata, aż przykro się robi i telepie ze złości. W Polandzie politycy cierpią na kompletne zaczadzenie umysłów i dodatkowo na Alzheimera - priezident zaprosił Spawacza na wyjazd do Moskwy. Jaruzel jeszcze się jakoś trzyma, słońce go pewnie razi niemiłosiernie. Nie wiedziałem, że pingwiny są czerwone.

Już niedługo odbędą się obchody Grudnia '70 - Ci co pamiętają wiedzą o co mi chodzi, a Ci którzy nie - oto przypomnienie. Dramat ten rozegrał się w Gdańsku, Gdyni i Szczecinie. Oficjalny bilans tamtych dni, kiedy to funkcjonariusze MO i SB oraz żołnierze Ludowego Wojska Polskiego „pukali do ludzi jak do królików” – jak pisał wówczas w liście pewien mieszkaniec Wybrzeża (list przejęła na poczcie SB) – to 45 zabitych, prawie 1200 rannych oraz tysiące aresztowanych, skatowanych, złamanych w śledztwie. Jaruzelski jako generał Ludowego Wojska Polskiego jest odpowiedzialny za tamto zdarzenie gdyż w grudniu 1970 r. był ministrem obrony PRL. Czyżby mr.Komorowski o tym zapomniał?

Jeśli tak to Panu Priezidentowi podziękujemy. Prezydent zamiast być lisem jest małpą z niedorozwojem mózgu. Czy następnym kandydatem do tronu będzię Lepper?

Roschach inkblots

2010-11-30T21:59:00.009Z

Pada śnieg, oczywista rzecz w Polsce czy Rosji, nie tutaj, w krainie deszczowców. Czas zabijany jazdą przepełnionym autobusem, bo pracownicy metra postanowili sobie postrajkować - i tak co tydzień albo dwa. Ludzie śmierdzą. Niepodważalny fakt (i nie chodzi mi tutaj o tytuł kiepskiej gazety).

Z uwagą śledzę to, co dzieje się teraz w Polsce, co prawda każda informacja musi zostać poddana dogłębnej filtracji, poprzez różnorakie krajowe i zagraniczne media, by czytelnik w końcu mógł dotrzeć do sedna sprawy. Na krajowych stronach internetowych totalna chamówa, myślałem, że poziom jakoś się będzie podnosił - jednak nie, po 7 latach przebywania na obczyźnie jest tak samo beznadziejnie, jeżeli nie gorzej. Niech hakerzy włamią się na krajowe serwery i wszystko wykasują. Proszę!

Przeczytałem sobie niedawno artykuł w NYT o Polsce właśnie, przedrukowałem go tutaj na blogu, aż strach się bać. Zewsząd przebija nasza beznadziejna wsiowa mentalność. Nie potrafimy się cieszyć z tego co osiągneliśmy. Jak to dobrze, że politykierzy nie dobierali się w ostatnim czasie do gospodarki i dzięki temu Polska sobie dała radę.

Radio Maryjan wciąż nadaje, Rydzykowi proponuję przejście się na oddział psychologii klinicznej i rozwiązanie testu Roschacha. Na każdej z dziesięciu tablic zobaczy szatana i żeńskie narządy. A to wszystko Panie Kierowniku, zapisane w głowie, a nie w atramencie.

Copied from New York Times

2010-11-28T23:17:00.001Z

Poland, Lacking External Enemies, Turns on Itself
WARSAW — It was 9:30 at night, under a chilly, steady rain. The Presidential Palace glowed brightly in the background as a cluster of men and women huddled under umbrellas, saying prayers, holding small wooden crosses against their bodies, facing a large picture of Jesus Christ on the cross and a lighted statue of the Virgin Mary.
They had come to protest against the president, Bronislaw Komorowski, and the prime minister, Donald Tusk, in a vigil that began in the early days after a plane crash in April that killed Lech Kaczynski, then the president, and his wife and dozens of the nation’s top political and military leaders.
As the days have turned into weeks and now months, as their demands have shifted from keeping a cross outside the Presidential Palace to building a permanent monument to replacing the president, their nightly vigil has come to represent the deep social and political cleavages threatening to derail one of the great success stories of the former Soviet bloc, a number of people here said in a series of recent interviews.
Perhaps surprisingly, Poles actually have sound reasons to celebrate: they have navigated the treacherous transition from Communism better than most of the post-Soviet satellite nations, and theirs is the only country in Europe to have avoided a recession during the financial crisis.
Instead, they are feeling insecure, pessimistic and uncertain about the future, and they have turned on one another.
“We have a beautiful face in tough times and during difficult moments, but in normal times, we are lost,” said Jan Oldakowski, an opposition member of the Parliament who was one of several members of the opposition Law and Justice Party to recently quit the party to form a more centrist coalition. “With freedom, Poles do not know how to cooperate with each other.”
The political leadership is at war with itself. Personal attacks and insults are flying. Politicians have traded accusations of drug abuse, mental illness, collaborating with the Nazis and being agents of Moscow. They have said of one another that they would be better off dead. The former prime minister, Jaroslaw Kaczynski, who lost a bid to become president after his twin brother died in the crash, has refused to shake hands with Mr. Tusk, refused to attend the main memorial service for the crash this year and has turned against some of his closest allies, prompting them to quit the Law and Justice Party, which the Kaczynski brothers founded in 2001.
“Poles always feel they need to have an enemy,” Urszula Slawinska, 38, said one day as she walked along a sidewalk in Warsaw, an average citizen, headed home, uninvolved in politics, yet keenly aware of what was happening around her. “Because of our history we define ourselves, to be Polish meant to protect our country. So now that we don’t have to protect ourselves, we still need to find an enemy.”
Inevitably, in this conservative, majority Catholic country, the church also finds itself caught up in the internecine fighting. Its leadership is split, with some outspoken clerics backing the political opposition while others are trying to move the institution away from partisan politics. There is a strong anticlerical movement, and there is growing concern within the religious community thatPoland will itself become a more secular society like much of Europe.
“I am very pessimistic,” said the Rev. Maciej Zieba, a popular priest here. “It is a providential moment for Poland. The political life is awful. For me as a Catholic priest, it is not good, either.”
The fighting has had little impact on Poland’s still strong economy, with predictions of 4 percent growth next year. But some economists are warning that unless serious issues are addressed, Poland is headed for trouble. Economists said that once development money from the European Union slowed in 2012, the country would hit its constitutional debt limit. That will require cutting spending, raising taxes or raiding the retirement system. They also warn that Poland could face a power shortage in a few years that could cause blackouts.
“In two or three years, we could face a disaster, truly a disaster,” said an economist, Krzystof Rybinski, who said that the political infighting had diverted the public debate from issues to vitriol. “Our society does not understand the challenges it faces. The driving force now is politics and public relations.”
He said that there were structural issues that needed to be addressed, like a bureaucracy that discouraged entrepreneurship and that had ballooned in five years by 100,000 employees to a total of 430,000, about 1 percent of the population.
The combination of success and fear has created dissonance in Poland. People understand how far they have come in just two decades, but also feel that they are stuck in the mud of politics, unable to address looming problems in social welfare spending and government finance.
“We are talking about reform, but we are not doing anything,” said Lukasz Turski, a physicist at Cardinal Wyszynski University. “All reforms ended in the 1990s.”
(Page 2 of 2)
The crowds outside the Presidential Palace gathered in the early hours after the plane crash in April. At first, the nation was unified in shock and grief. But soon after the tragedy exposed deep divisions in society, accentuating the gulf that exists between the political classes, different sections of society (especially between big cities and smaller towns and villages), and the distance between almost everyone and the clergy.
A clash that developed over whether to keep the cross in front of the palace was not just a clash over religious values and symbols. “The people at the Presidential Palace were not fighting for the cross or the church,” said Janusz Palikot, a member of Parliament who started his own political party. “There are two visions of Poland struggling to co-exist.”
A large cross placed outside the palace became a political statement, a show of support for a vision of a more conservative, more religious, more nationalistic Poland, a Poland run by the Kaczynski brothers, many political scientists, religious leaders and demonstrators said.
The other vision for Poland, championed by the governing party of Mr. Tusk and President Komorowski, was more focused on Europe, on adopting the euro, on ending Poland’s military presence in Afghanistan and on a state in which religion would be more personal and less institutional. The church leadership adopted an official position of remaining silent on the issue, which only angered both sides. “The church was not guilty. It was a conflict between the two parties,” said Father Zieba. “But the winners are the politicians. Who was the loser? The church.”
In the early morning hours one day in September, a presidential aide slipped out of the palace and removed the cross. For a few days that seemed to be the end of it, and then the demonstrators were back, enraged. The demonstrators now say they see the removal of the cross as part of a conspiracy to cover up the real causes of the plane crash, which occurred while the officials were arriving in Smolensk, Russia, for an event honoring the 22,000 Polish officers murdered at Katyn Forest by the Soviets in 1940. The demonstrators think the Russians were behind the crash, and perhaps their own government as well.
“I feel slapped in the face that the president does not find out about what really happened at the Smolensk tragedy,” shouted Andrzej Hadacz, 49, as he slapped his hands together.
So the protesters continue to assemble, and political experts say the government continues to avoid making tough decisions in an effort to preserve its popularity in the fractured political environment, political scientists said.
The former polish president, Aleksander Kwasniewski, who served for 10 years, said the best way to describe Poland today was with a short story: “A group of children say to a rabbi, ‘Please tell us in a few words what the situation is,’ ” and the rabbi answers, ‘Good.’
“The children say, ‘Perhaps you can use a few more words, and the rabbi responds, ‘Not good.’ ”
The former president laughed, but then said that the story was not funny.

Social Networks

2010-11-14T22:50:00.002Z

Poszliśmy dziś obejrzeć Social Networks, tak tak, to ten film o założycielach facebooka, Zuckermanie bilionerze. Nieźle nakręcony, pan Fincher - który w swoim portfolio ma thriller "Siedem", przemyślał temat, zebrał dobrych aktorów - nawet Justin Timberlake gra bardzo dobrze, filmowców i muzyków - Trent Reznor napisał scieżkę dzwiękową. Sukces.

Filmu opowiadał nie będę, nie chcę zepsuć przyjemności oglądania. Powiem jedno - jeśli portret Zuckenberga jest choć trochę prawdziwy to koleś jest niezłym ch***m. Być może stał się najmłodszym na świecie bilionerem, ale jednocześnie jest złodziejem pomysłów i dupkiem. I nawet mi go nie jest ani trochę szkoda.

Good luck mr. Zuckenberg, good luck.

THIS IS THE END

2010-07-04T20:20:00.001+01:00

BLOGGER umarł. To nie jest zupełny koniec; Mrówkojad przenosi się do innej nory na sawannie, wtajemniczeni i Ci, którzy wykażą się intieligiencją odnajdą nowe miejsce bloga. Nie ma sensu płakać za rozlanym mlekiem, w Babilonie to nie wypada, ten blog upadł już dawno, posty ukazywały się z kilkuletnią regularnościa kulawego dyliżansu ze ślepym koniem. Czas zacząć na nowo. Czy to mi wyjdzie? Niczego biecać nie mogę, postanowienia noworoczne to kompletny zabobn, jedyne co trzeba zrobić to trzymać rękę na pulsie.

Jak chcecie włączcie sobie na hajfaju albo kompiutrze płytę The Doors. Albo obejrzyjcie po raz kolejny (a może pierwszy) - Czas Apokalipsy. The End.

NIEMIECKA WYCIECZKA

2010-06-17T00:30:00.004+01:00

Stukot bosych stóp o bruk
jak poklask echem odbity w teatrze
gdzie sceną ulice podwórka latrnie
taniec młodych bogów skamieniałych na amen.

Nie warto pytać o czym szumią drzewa
nieznany język niezrozumiałych głosów
oceany podłóg gruzem zadeptane
dawno i nieprawda już wracać nie warto.

I oczy wciąż waptrzone w coś innego zupełnie
ulice co na mapie stają się te same
fotografie milczą nieznanym zaklęciem
białe smugi kurzu rysowane na pamięć.

Komentarze

2010-05-25T23:06:00.004+01:00

Od pewnego czasu zacząłem czytać polskie strony internetowe, różnorakie polityczne komentarze, komentarze internautów, brednie polityków i pojękiwania babć; nie robię tego często, prawie w ogóle, bo to jedynie strata czasu, ogłupienie umysłu i podwyższone ciśnienie tętnicze.
Ja pierdolę - współczesna Polska choruje na martwicę mózgu. To już nie tylko powojenni komuniści nas wykończyli ale i my sami teraz jesteśmy niczego sobie.
Świetnym przykładem jest niedawny wypadek katyński, kiedy mierny prezydent wielomilionowego kraju w centralnej Europie, krzykacz i buntownik, poprzez niefortunne wydarzenie - wypadek samolotu, ponosi śmierć i wraca w trumnie jako narodowy bohater. Pochowany zostaje niczym Królowie, wśród spoczywających na Wawelu mędrców. Nie chcę mu jako człowiekowi w niczym umniejszać, zapewne prywatnie Kaczyński był wspaniałą personą, ale jako prezydent - śmiem wątpić. Porównuję go z prezydentami Europy zachodniej, nie do nieudaczników, których wcześniej mieliśmy. Kwaśniewski - nalana morda, dobry PR i jako taka prezencja. Zero znaczenia. Wałęsa; postać ikona, pięknie, niech tak zostanie, powinien się wycofać z polityki już po 1989 i przekazać władzę ludziom, którzy do jej sprawowania nadawali się jak najbardziej.
O Kościele lepiej się nie wypowiadać, oficjele stają się pośmiewiskiem dla siebie samych. O tych, którzy naprawdę coś zmieniają i żyją według słów, które głoszą, nie mówi się, a jeżeli, to od święta. Znam kilku wspaniałych księży, którzy sami zastanawiają się, dokąd ta "firma" zmierza.

Komentarze internautów, kompletna żenada i obraza umysłu. Zacietrzewienie ksenofobów, iloraz inteligencji równy bakterii, przy czym bakteria mogłaby się za to porównanie obrazić. I nie ważne na jaką internetową stronę wejdziemy; tok.fm, gazeta.pl, tygodnik, onet, wp.pl - wszędzie to samo. Zadżumione małpy, którym było dane urodzić się w epoce internetu i powszechnego dostępu do komputera.

Chcecie przemieniać Polskę? Weźcie się najpierw za naukę, podoście kwalifikacje, bo inaczej to będzie tak jak teraz jest - Polska w czarnej dupie!

HISTERIA

2010-04-12T13:23:00.000+01:00

Narodowa histeria ogarnęła Polaków, ptak żelazny rozbił się na ziemi rosyjskiej, stu ludzi zginęło, prezydent z żoną i politycy i wojskowi, tą historię znamy już na pamięć, trąbią o wypadku wszędzie, kościoły ludzi pełne, puste ulice.
Dziennikarze pytają siebie nawzajem; co my poczniemy z tą Polską, co z nami będzie?
A ja czuję się jak wariat, ta czarna histeria, podobno "normalna", mnie się nie ima. Jak to co będzie?! Żyć będziemy, żyć, Panie i Panowie! Polityków zastąpi się innymi, prezydent zostanie wybrany na nowo. Ludzi tylko szkoda. Pomińmy politykę, układy i układziki, partie i frakcje, poglądy z prawej i z lewej strony. Taka głupia śmierć setki osób. I będzie za wszelką cenę poszukiwanie winnych, teorie spiskowe, to wina pilotów albo obsługi lotniska, zamglone umysły i robienie idiotów z ludzi.

Wyciągnijcie wnioski, życie jest zbyt krótkie i kruche. I jak to kiedyś ktoś mądry powiedział: każdy, bez wyjątku, sra tak samo.

Jedno zdanie

2010-04-01T22:07:00.003+01:00

Największą siłą, która obala wszystko, jest miłość.

To Build A Home

2010-03-18T01:03:00.004Z

Oto jeden z tych utworów, które wywołują gęsią skórę, dreszcze mimowolne, powolne odpływanie.
Chodź, podaj mi rękę, zbudujemy dom. Na wzgórzu. Niech wiatr rozwiewa nasze włosy, padający deszcz nam nie jest straszny, wschodzące i zachodzące słońce, czas zatrzymany w pół kroku. Chcę zobaczyć błysk Twoich oczu i Twój uśmiech - migocące gwiazdy. Podam Ci swoją rękę. Zbudujemy dom. Na wzgórzu.

Turbulence

2010-03-06T17:29:00.001Z

Znów przenoszę się w nowe miejsce. Sprzątanie. Pakowanie. Układanie. Kołysanie się w regałowym rytmie. Podnoszenie. Schodzenie. Schylanie się. Tysiąc przysiadów z tysiącem pompek.

I to po raz trzynasty.

Richard Bona & Bobby McFerrin HD part 1 - Guitar HD Video

2010-03-02T23:12:00.000Z

Richard Bona & Bobby McFerrin HD part 1 - Guitar HD Video

Jezioro

2010-01-21T00:42:00.005Z

Włóczyliśy się po polnych drogach myśląc, tak jak uczyli nas na lekcjach historii, że każda z nich prowadzi do Rzymu.

Wyobraźnia płatała nam figle, kłosy zboża zaczesywane letnim wiatrem przemieniały się w kohorty i dywizje rzymskiej armii. Dawało się słyszeć okrzyki dowódców nieprzyjaciela, szczęk oręża. Nasze rowery stawały się wierzchowcami, starożytni rzymianie rozpierzchali się w popłochu kiedy w szaleńczym pędzie przemierzaliśmy, ozłocone w świetle popołudniowego słońca, łany zbóż. I nagle byliśmy rycerzami Okrągłęgo Stołu, templariuszami, strażnikami tejemnej pieczęci i ksiąg z zaklęciami. Nikt nie odważył się zostać Krzyżakiem. Sienkiewicza przeczytaliśmy z zapartym tchem jako dzieci.

Pamiętam to lato, deszczowe i zimne, jesień obudziła się o wiele miesięcy za późno, zmuszając wszystkich wczasowiczów do pozostania w domach.
Byliśmy niepocieszeni, to tak jakby ktoś ukryty w chmurach nażłopał się beczki taniego piwa i postanowił przez miesiąc codziennie godzinami opróżniać pęcherz. Czasami pioruny biły w wodę. Chowaliśmy się wtedy w samochodzie słuchając depresyjnej muzyki z okolicznego radia. Radio to miało chyba stary ruski wojskowy nadajnik, bo mimo gęstego lasu, jezior i skał, nie było słychać żadnych szumów.

Depresyjne audycje mnie nie podniecały; nie mogłem się doczekać tych, które opowiadały o świecie i podróżach, muzyce Indii i Haiti, muzyce azjatyckich stepów, Tybetu i Nepalu, czeskim i węgierskim rocku, punkowej awangardzie wschodu, rosyjskim metalowcom. I deszcz wybijający rytm, gdy sekunda po sekundzie odbijał się od szyb i karoserii samochodu; wydającej dźwięk uderzanego w zawrotnym tempie wojskowego werbla, uspokajał, podnosił rangę niedościgłym marzeniom, że może kiedyś, może wkrótce, uda nam się stąd wyrwać. Padało przez tydzień.
Byłem sam. Wiedziałem jednocześnie, że to nie do końca prawda, nie do końca tak jest, a może mamiłem się myślami, że istnieje ktoś, gdzieś tam, kiedyś. Jak długo przyjdzie mi czekać, tego nie mogłem dowiedzieć się od nikogo. Poszukiwania po omacku kończyły się najczęściej złamanym nosem, podbitym okiem i potłuczonym na kawałki sercem. Jak kot po upadku udawałem, że nie stało się nic. I tak trzeba było wstać i otrzepać się z kurzu.

Dużo pływaliśmy, bo kiedy nie padało, stawało się tak gorąco, że nie dawało się od tego ukropu wytrzymać. Lustro niebiesko-zielonej wody wgryzało się w plażę, zjadało piasek kawałek za kawałkiem załamującej się o brzeg fali. Podmuchy wiatru kołysały jezioro. Wypływaliśy wtedy na jego środek, tam gdzie najgłębiej; potwory z legend groziły nam w wyobraźni; ośmiornice, stumetrowe płaszczki, stwory z Loch Ness. Zimna woda przepływała pod stopami, człowiek czuł się jakby w stanie nieważkości, nic inego nie istniało poza wodą i tą chwilą. Dawaliśmy się ponieść błogiemu lenistwu. Byliśmy głupcami, Ja, D., K. i J. Niedoświadczonymi uczniakami, starszymi, młodszymi braćmi, i było nam z tym dobrze, nie przejmowaliśmy się niczym, nie wiedzieliśmy wiele, i to dawało nam ocalenie.

Dom stał na wzgórzu. Otoczony polami gryki i zbóż, których nazwy nigdy nie mogłem zapamiętać. Z gryki gospodarze robili miód. Poddasze domu pachniało pszczelim woskiem, nie zapomnę nigdy tej woni, która przenikała wszystko wokół; drewniane ściany, belki stropowe, dębowe i świerkowe szafy, szuflady i komody. Miód przynosił słodycz, wkradał się do naszego życia po cichu, rozpalał nozdrza tak, że nie można było się od jego zapachu i woni żywicy uwolnić. Dawał ukojenie.

A później przychodziła chłodna noc. I nikt z nas nie chciał zasnąć.

Oby Nowy Rok Był Lepszy

2010-01-01T21:40:00.001Z

A dla was wszystkich Stand By Me w rozkolysanych rytmach.

Z tego można zrobić kilka opowiadań

2009-11-24T19:56:00.005Z

Czytam Tarasa Prochaśki, “Z tego można zrobić kilka opowiadań”. Tak, można by spokojnie napisać kilka i opowiadań i kilka różnych, dobrych, książek.
Oniryczny klimat Ukrainy, lasów i górskich ścieżek, które rozchodzą się we wszystkie strony świata, wiją niczym plamy taniej kawy rozlane na kawiarnianym stoliku, tworząc okręgi jezior, odbite denka tanich filiżanek i spodków. Wódka, papierosy, kolumbijska kawa.
Przesiąkamy zapachem rozlanej ropy z psujących się co chwila autobusów, chyboczemy się gdy koła najeżdżają na porozrzucane na drodze urywki asfaltu, a może raczej tego, co asfalt przypomina.
I słyszymy opowieści, przy piwie, o geniuszu Dziadziusia.
I wiemy, że granice tworzymy sobie sami, w ramach połamanych luster więzimy marzenia, po cichu licząc, że się spełnią, jak we śnie.
I jak we śnie, spadamy.

Ami Vitale

2009-11-20T23:43:00.002Z

Niedawno odkryłem stronę ze wspaniałymi zdjęciami Ami Vitale. TU.

Foty

2009-11-16T22:25:00.004Z

A reszta na flickr.

Don't ever let this world unbalance you

2009-11-15T21:13:00.008Z

Szwędałem się dzisiaj po Londynie, ot tak sobie, żeby zaczadzony durną pracą umysł odświeżyć, napić się espresso, posiedzieć na ławce and rzeką, bo trzeba cieszyć się, że nie pada.
Bo jutro wszystko ulegnie zmianie, nad niebo nadciągną już zaczajone gdzieś w dali burzowe chmury, i woda, jak przesypywany z ręki na rękę piasek, posypie się z góry, chlupotem odbijając się od ulic i chodnikowych płyt, prostych i powykrzywianych dachów, zaszeleści pośród zażółconych już liści, niosąc ze sobą lekkie zniesmaczenie nieodwołalną beznadzieją londyńskiej pogody.

Wyjęte z książki

2009-10-21T20:52:00.003+01:00

“W pierwszych dniach listopada 1931 roku wyruszyłem z Poznania w podróż do Afryki. Wyprawa taka jest oczywiście bardzo kosztowna, dlatego - nie mając pieniędzy - postanowiłem odbyć ją rowerem. Cały mój kapitał składał się z kilkunastu złotych, pióra, aparatu fotograficznego, roweru i sporej ilości silnej woli. Zdawałem sobie sprawę, że przedsięwzięcie jest nie tyle śmiałe, co szalone, chęć poznania Afryki była jednak zbyt wielka, bym mógł się jej oprzeć.”

Oto przed nami stoi Kazimierz Nowak. Podróżnik. Fotograf. Ten, który “Ukochanej mojej Marysieńce” dedykował spisywane do zeszytu dziennikarskie wspomnienia. Czas odkryć nieznany świat...

:)

2009-09-10T00:12:00.002+01:00

Książki

2009-09-07T23:43:00.004+01:00

Przeczytane kiedyś, nie zrozumiane do końca książki wracają do mnie jak bumerang, odbijając się od zgłupiałej łopetyny, spadając z hukiem na drewnianą podłogę. Podnoszę je potem powoli kawałek po kawałku, składam w całość i przeżuwam dokładnie, jak książkowy mól.

“Dzienniki pisane nocą” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. Odkrywam jego niezwykłe oczytanie i sprawny pisarski warsztat.

“Wiersze” K.K. Baczyńskiego. Tak już poezji nikt nie pisze.

Maria Janion straszy mnie romantycznym pojęciem śmierci i zaświatów.

Charles Bukowski prostotą języka, złożonością podejmowanej problematyki i ciekawym (i zarazem destrukcyjnym) podejściem do życia.

Norman Davies za niezwykle jasne wytłumaczenie mechanizmów historii.

I strach jedynie jest we mnie, że nie starczy czasu, aby wszystko to, co ciekawe i do końca nie poznane, uda mi się przeczytać.

Homer Simpson

2009-09-06T14:49:00.004+01:00

“All right, let’s not panic. I’ll get the money back by selling one of my livers. I can get by with one.”

Przedrukowane.

2009-09-05T22:24:00.010+01:00

Niemcy czuli przed nami respekt.

Piotr Zychowicz. Rozmowa z Marianem Wojciechowskim (rocznik 1914), weteranem kampanii 1939 roku.

Rzepa: Czy to prawda, że atakowaliście niemieckie czołgi szablami?
Marian Wojciechowski: Bzdura! Nie byliśmy idiotami! Mieliśmy trochę oleju w głowie i wiedzieliśmy, że bronią białą nie przebijemy potężnego pancerza. Cała ta historia z rzekomymi szarżami polskich ułanów na niemieckie tanki to propagandowy wymysł. Miał ukazać Polaków jako nieodpowiedzialnych wariatów i prymitywny, zacofany technicznie naród. Niewiele się natomiast mówi o tym, że Niemcy w 1939 roku również mieli kawalerię. I to sporą.
Czy brał pan udział w szarżach?
Oczywiście. Największa z nich miała miejsce pierwszego dnia wojny pod Mokrą, gdzie bił się mój 21. Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Zabrakło nam amunicji i zostaliśmy otoczeni ze wszystkich stron przez niemiecką piechotę. Wyglądało na to, że czeka nas niewola. Wówczas dowodzący nami oficer powiedział: „Ułani nigdy się nie poddają!”. I w tej samej chwili zatrąbiono do szarży. Spięliśmy konie i poooooszliśmy!
Ławą czy w jakimś szyku?
Podczas szarży, szczególnie gdy bierze w niej udział tak wielu kawalerzystów, nie ma mowy o żadnym szyku! Wali się do przodu, który koń szybszy! Pełen galop. Trudno to opisać. Przede wszystkim potworny huk. Eksplozje pocisków, strzały karabinowe, szczęk szabel, tętent koni. Ludzkie wrzaski i rżenie przerażonych koni. Padają ranni i zabici. Niektóre konie się przewracają, inne ciągną za sobą jeźdźców.
Jakiej broni używali w tej szarży ułani?
Długich lanc i szabli. Lancę nastawiało się już z daleka, aby przebić żołnierza. Ale po pierwszym trafieniu trzeba było ją odrzucić. Nie było czasu na wyszarpnięcie ostrza z trupa. Wtedy pozostawało już tylko rąbanie szablą.
Chyba trudno w takiej sytuacji o czyste cięcie.
To, w jaki sposób prawidłowo ciąć z konia, ćwiczyliśmy w szkole kawalerii w Grudziądzu. Ale człowiek to nie drewniany słupek. W praktyce było to znacznie trudniejsze. Ogólna zasada była prosta: jak bez hełmu, to w łeb, jak w hełmie, to w szyję, obojczyk, ramię. Nie zastanawiałem się jednak nad tym podczas walki. W szarży nikt nie starał się obciąć przeciwnikowi głowy, co również ćwiczyliśmy w koszarach. Adrenalina buzowała, człowiek był jak w transie. Po prostu walił Niemców, ile wlezie.
Uderzenie z pędzącego konia musiało być piorunujące.
Rzeczywiście siła była nieprawdopodobna. Przy takim tempie, w jakim szliśmy do tej szarży, każde uderzenie przewracało żołnierza i eliminowało go z dalszej walki. Nawet gdybyśmy mieli kije, to efekt byłby podobny. Poza tym na piechura szedł przecież koń i często był on po prostu tratowany.
Niemcy stawiali silny opór?
Tak. Strzelali z frontu, a później z boku. Jedna z kul przeorała mi czoło, zdzierając skórę. Gdyby żołnierz nacisnął spust ułamek sekundy później, to pocisk przeszedłby przez środek czaszki. Podobnie jak inni ranni koledzy nawet nie poczułem jednak tego draśnięcia. Dopiero później, gdy opadło już bitewne podniecenie, ludzie zauważali, że krwawią.
Jakie straty odniósł pański oddział pod Mokrą?
Ogromne. Między 50 a 75 procent. Był to jednak przede wszystkim skutek niemieckiej przewagi ogniowej. Bili po nas z ciężkiej artylerii, a my mogliśmy odpowiadać tylko lekkimi armatkami, które podciągnęliśmy końmi. Niemieckie pociski miały dalszy zasięg i padały między nas. Rozrywały się dopiero w ziemi, wyrzucając w górę gigantyczne gejzery ziemi. Jeden z pocisków padł o trzy, cztery kroki ode mnie. Piasek w zębach i na mundurze, dzwoni w uszach. Natychmiast rzuciłem się do leju po bombie. Następny pocisk uderzył w miejsce, w którym stałem. Znowu miałem diabelne szczęście, które nie opuszczało mnie później przez całą wojnę.
Bitwę pod Mokrą jednak wygraliście.
Niemcy próbowali przerzucić w rejon walk dużą ilość ciężkiego sprzętu. Czołgów i transporterów opancerzonych wypełnionych wojskiem. My się zorientowaliśmy, co się dzieje, i do akcji wkroczył nasz pociąg pancerny. Zaczął bić po kilku ostatnich czołgach i zawalił rozbitymi maszynami całą drogę. Te, które przejechały wcześniej, nie mogły się wycofać i znalazły się w pułapce. Z tego, co pamiętam, stracili wówczas około 150 maszyn. Stosy rozbitego żelastwa! Podobno Hitler był wściekły.
Czy wzięliście jeńców?
Tak. Gdy rozpoczął się odwrót na wschód, musieliśmy ich jednak wypuścić. Nie było sensu ich z nami ciągnąć, mogli tylko zaszkodzić i nas opóźnić. Tych jeńców, którzy zachowywali się w nieodpowiedni sposób, rozstrzelano. Chodzi o ludzi, którzy na przykład naprowadzali na nas samoloty Luftwaffe za pomocą małych lusterek. Takich rzeczy nie mogliśmy tolerować.
Jak wyglądał odwrót?
Ciągłe utarczki i potyczki ze ścigającymi nas Niemcami. Już w pierwszej takiej potyczce zapodział się gdzieś nasz oficer. Podczas pokoju, gdy dokonywano przeglądu oddziału, był zawsze na miejscu, ale kiedy zaczęła się prawdziwa wojna, nagle wyparował. Musiałem więc objąć pluton. Prowadziłem go lasami ze względu na ostrzał z samolotów. Często, gdy dochodziliśmy do miejscowości, w której mieliśmy się stawić, tam już się paliło. Wieś była w rękach Niemców. Jakoś doprowadziłem jednak swoich ludzi na prawą stronę Wisły.
Pomimo fatalnej organizacji...
Rzeczywiście nie wszystko wyglądało tak, jak powinno. Wydano nam śmieszną ilość pocisków, nie mieliśmy map, panował chaos. Przygotowanie do tej wojny nie było perfekcyjne. Mimo to dezercje wśród moich żołnierzy się nie zdarzały. Wprost przeciwnie, gdy któryś ułan ginął i mieliśmy wolnego konia, na jego miejsce natychmiast znajdowało się pięciu ochotników z rozlicznych, wycofujących się wraz z nami, oddziałów piechoty.
Niemiecki pancerniak Hans von Luck w swoich wspomnieniach z kampanii 1939 roku z podziwem opisuje waleczność polskich żołnierzy. Czy Niemcy czuli wobec was respekt?
To rzeczywiście dało się odczuć. Gdy dochodziło do rozlicznych potyczek podczas naszego odwrotu, właściwie nie podejmowali walki wręcz. Gdy szarżowaliśmy na nich, rozstępowali się na boki i wystawiali nas pod ogień czołgów. Albo po prostu uciekali.
Co mieliście zrobić po przekroczeniu Wisły?
Iść na Garwolin, a potem dalej na wschód, gdzie miała nastąpić reorganizacja wojska. Mówiono nam, że dopiero wtedy zacznie się prawdziwa wojna. Niestety, 17 września zaatakowali bolszewicy i wszystkie te plany legły w gruzach. Znaleźliśmy się między młotem a kowadłem.
I to dosłownie. To był 19 może 20 września. Byliśmy w niewielkim lasku i z jednej strony ostrzeliwali nas Niemcy, z drugiej Sowieci. Musieliśmy się bronić przed obydwoma wrogami naraz. Wkrótce przyszedł rozkaz: konie oddać chłopom, broń zakopać i zapamiętać gdzie, przebrać się w cywilne ubrania i rozejść do domów. W taki gorzki sposób skończyła się dla mnie ta kampania. Próbowaliśmy się jeszcze przebić do Rumunii, ale to się nie udało.
Czy podczas tej kampanii zetknął się pan z okrucieństwem okupantów wobec ludności cywilnej?
Tak, to było już po wschodniej stronie Wisły. Był tam pewien chłop, który stwierdził, że „wojna wojną, ale jeść trzeba”. I zabrał się do orania ziemi. Wyprowadził konia i zaczął iść za pługiem. Po pewnym czasie pojawił się na niebie niemiecki samolot. Zrobił kilka kółek i nagle wypuścił serię. Chłop się wyprężył i padł martwy na zaoraną ziemię obok konia. Widziałem to z dość bliskiej odległości i do dziś mam ten obraz przed oczami. I do dziś zadaję sobie pytanie, po co on to zrobił. Co mu ten chłop przeszkadzał? Później podczas całej wojny byłem świadkiem tylko jednej sceny, która wywarła na mnie porównywalne wrażenie.
Gdzie?
To było w Auschwitz, gdzie trafiłem za działalność w podziemiu. Jednym ze współwięźniów był potężnie zbudowany Żyd. To musiał być jakiś tragarz albo nosiwoda. Mocny chłop. Niemcy musieli mu jednak wyrządzić jakąś straszliwą krzywdę, bo pewnego dnia wyszedł na poranny apel całkowicie załamany. Usiadł na kupie gliny, która znajdowała się na podwórzu, i zaczął zawodzić: „Gdzie jest ten Bóg?”. Po chwili ciszy: „Gdzie jest mój Bóg?!”.
Potem zwrócił się do nas: „Gdzie są wasze Bogi?!”. A wreszcie: „Gdzie są te pierdolone Bogi?!”. Patrzyłem na to z przerażeniem. Zestawienie wulgarnego przekleństwa ze słowem Bóg było wstrząsające. Tego samego dnia ten człowiek został zamordowany.

Pink Floyd. The Division Bell.

2009-08-14T23:23:00.002+01:00

Świat wiruje. Na suficie powoli jak wieloryby płyną kłebiaste chmury, biały sufit staje się niebieskim a później zielonym i żółtym, i czerwonym - niebem. Nuty dzwięczą, odbijają się od ścian niczym pimpongowe piłeczki, w zwolnionym tempie opadające krople wody. Korytarz przemienia się w amazońską grotę, jeśli takowe istnieją, jedynie czekać, aż w popłochu przeciśnie się jakiś tapir czy karibu.

A gdy muzyka ucichnie, słychać przeciekający kran w kuchni, który jak werbel, wybija sekundy opadającymi kroplami wody. Karibu i tapiry uciekły - jedynie płaszcze, kurtki, parasole i morze butów - straszą nieuporządkowaniem.
Sufit ponownie staje się biały. Widać pęknięcia w ścianie i rysy.

Znów nie mogę zasnąć.

Bardzo brzydki kawał. Bez obrazy.

2009-08-14T23:04:00.002+01:00

Poszedł ksiądz na targ kupić coś do jedzenia, bo miał mieć w parafii wizytację biskupa i biskup miał zostać na kolację.
Podszedł do gościa z rybami i mówi:
- Oj, jaka piękna, duża ryba!
Sprzedawca na to:
- Pięknego skurwiela złapałem, co?
Ksiądz się obruszył:
- Panie, ja wszystko rozumiem - piękna duża ryba, ale żeby zaraz przy księdzu takie epitety wstyd!
Sprzedawca wyjaśnia:
- Ale proszę księdza - skurwiel to jest nazwa tej ryby, tak samo jak płotka, okoń czy pstrąg.
- Aaa no to w porządku. Poproszę tego skurwiela. Przygotuję go na kolację z biskupem.
Przychodzi ksiądz na parafię pokazuje rybę siostrze zakonnej.
Zakonnica:
- O jaka piękna duża ryba.
A ksiądz na to:
- Ładnego skurwiela kupiłem, co?
Zakonnica:
- Ale co ksiądz - takie słownictwo?
A ksiądz wyjaśnia, że to ta ryba się nazywa skurwiel - tak jak inne, płoć czy szczupak.
- Aaaa. to rozumiem.
Ksiądz polecił zakonnicy żeby ta przygotowała skurwiela na kolację z biskupem.
Stoi zakonnica w kuchni, skrobie rybę a tu wchodzi kucharka.
- O jaka piękna duża ryba - mówi kucharka.
Siostra na to:
- Piękny skurwiel, prawda?
- Ależ co siostra? Nie poznaję! - obrusza się kucharka.
A siostra, że ta ryba się nazywa skurwiel - tak jak inne się nazywają, karp czy lin.
Siostra kazała przygotować skurwiela na kolację z biskupem. Wieczorem przyjeżdża biskup, siada przy stole z księdzem i zakonnicą. Kucharka wnosi główne danie - rybę.
Ksiądz biskup:
- Jaka piękna, duża ryba!
Na to proboszcz:
To ja tego skurwiela znalazłem i kupiłem.
Odzywa się zakonnica:
- A ja tego skurwiela skrobałam.
Na to włącza się kucharka:
- A ja tego skurwiela usmażyłam i przyrządziłam.
Ksiądz biskup uśmiechnął się, wyjął z torby litr wódki i mówi:
- Kurwa, widzę, że tu sami swoi!

New Blog

2009-08-11T15:36:00.002+01:00

Jeden blog to za mało, czas na kolejny, tym razem poświęcony w zupełności polaroidom. Moja oficjalna strona jest w budowie, wszelkie uwagi prosimy kierować do info@kubajames.com.

Gypsy Caravan - When the Road Bends

2009-08-03T22:18:00.006+01:00

Przenieśmy się do innej krainy. Takiej z filmów Emira Kusturicy, kolorowej jak czarny kot, biały kot, czas cyganów. Przenieśmy się tam i wsłuchajmy w muzykę, nasze ręce zaczną klaskać a nogi przytupywać - nie spodziewamy się nawet jak to się stało i kiedy.
Wsłuchamy się w historie ludzi - one tworzą fabułę, otwierają oczy, zmuszają do śmiechu i do płaczu. I twarde serca miękną... Prawdą stają się słowa wypowiadane przez jednego z muzyków: "God's greatest creation is music. Better than land, wisdom, or being father of 1000 sons".
Nie będę mówił nic więcej. Klawiatura w Google, na Amazon.com, merlin.pl, sami wiecie najlepiej.

Tutuł: "Gypsy Caravan: When the Road Bends" A film by Jasmine Dellal.

A na koniec, żeby nie było. Let's kick some ass with that blues. Ladies and Gentleman - Koko Taylor!

Je pense a Toi

2009-07-31T23:23:00.010+01:00

Myśli spiętrzone skały, głazy polodowcowe niewypowiedzianych jeszcze słów, powietrza arktyczne mrozy uczuć, głupoty i mądrości, bełkot i literatura wyższa. Poezja i proza. Muzyka ciszy i muzyka wrzasku. Nieopisane obrazy, niewywołane zdjęcia, rozmowy niedokończone - prosimy nie przywoływać imienia ojca dyrektora, nie o to dokładnie mi chodzi.

Horyzonty plączą się w niewidzialną sieć, która okala je ze wschodu na zachód, z południa na północ, jakbyśmy byli zlepieni przestrzenią z waty, nie możemy się ruszyć z miejsca. Dokąd? Którędy? Czy nadszedł już czas rzucić wszystko i oddalić się w nieznane? Kto wie? Kto wie...

A na dokładkę - Amadou & Mariam. Jeśli ktoś będzie miał możliwość widzieć ich na żywo - gwarantuję najlepszy koncert w życiu.

Je pense a Toi

A&M Live at Bastille, Paris

Interview with A&M, Mali

Amadou & Mariam

2009-07-29T20:10:00.002+01:00

iTunes Live raz jeszcze. Tym razem nie Placebo a Amadou & Mariam. Proszę sobie znaleźć na wikipedii, albo na itunes, albo na spotify, albo gdzieś indziej zupełnie.
Trudno mi opisać w słowach wrażenia; muszę powiedzieć jedno - najlepszy występ na żywo jaki widziałem w swoim życiu. Blues z Mali Panie i Panowie.

The Temper Trap remix

2009-07-24T23:03:00.004+01:00

Rozkołysze was na dobre:

Temper Traps - Sweet Disposition (Axwell & Dirty South Remix) by asteroidz

sweet disposition
never too soon
oh reckless abandon
like no one's
watching you

a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs
a moment, a love
a dream, a laugh
a moment, a love
a dream, a laugh

chorus
just stay there
cause i'll be comin over
and while our bloods still young
it's so young
it runs
and we won't stop til it's over
won't stop to surrender

songs of desperation
I played them for you
a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs
a moment, a love
a dream, a laugh
a moment, a love
a dream, a laugh

chorus:
just stay there
cause i'll be comin over
and while our bloods still young
it's so young
it runs
and we won't stop til it's over
won't stop to surrender

a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs (won't stop til it's over)
a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs(won't stop til it's over)
a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs (won't stop til it's over)
a moment, a love
a dream, a laugh
a moment, a love
a moment, a love (won't stop to surrender)

Another day in paradise

2009-07-23T00:17:00.004+01:00

Kolejny dzień w raju. Gdzie ludzie nazwajem naparzają się po twarzach, werbalnie podkreślają swoją nad innymi wyższość, jakby status był najważniejszą rzeczą w ich, podkreślmy prawdopodobieństwo, bardzo szarym i niemrawym życiu.
Nie będę tu kłamał w żywe oczy, nawet patrząc w lustro nie jestem w stanie tego zrobić; koniec, mam dosyć.
Walka z idiotami okazuje się kompletną donkiszoterią, poziom sukcesu okazuje się ujemny, mimo starań wszelkich; najpierw nauczmy małpy czytać i pisać, a później zapiszmy do szkoły dobrych manier. Lekcje tańca i śpiewu przydadzą się bezsprzecznie.

Słucham dzwięku szarapnych strun hiszpańskiej gitary.

POLAROID

2009-07-13T14:07:00.001+01:00

POLAROID - polaroidy on Flickr! Zapraszam

Behind

2009-06-10T21:14:00.001+01:00

Istnieję i nie istnieję. Przelewam się przez wyżłobione w skale przesmyki, głaszczę grzywy drzew. Moim przewodnikiem jest wiatr. Widzę niewidzialne i niewidzialnym się staję.

LENS

2009-05-22T23:35:00.003+01:00

NYT Lens project - okazuje się, że wielkie tytuły amerykańskich dzienników na nowo rozpoczynają swą podróż w kierunku fotografii i wizualnego dziennikarstwa. Niezwykłe jest to, iż od pewnego czasu tego typu strony internetowe wyrastają jak grzyby po deszczu. Zaczęło się od sławnej agencji Magnum, później Washington Post, MediaStorm a po nich kolejne, coraz liczniejsze dzienniki i magazyny postanowiły podążyć tym trendem. Czyżbyśmy byli świadkami kresu "papierowego" dziennikarstwa? Przesądzać o tym zbyt wcześnie, sformułowane jednak pytanie otwiera drzwi nowym, multimedialnym światom. Natężenie świadomości i informacji po raz kolejny przeżywa niezwykły wzrost - czy ludzki mózg jest jeszcze w stanie nad tym wszystkim zapanować?
Jeśli starczy mi czasu, muszę się przyznać, że dzisiaj jestem niezwykle zmęczony, postaram się zrobić mały update moich linków, abyście mogli sprawdzić czyje fotoblogi są najbardziej interesujące.

Osobiście radzę przeczytać cytowany w New York Times Lens artykuł o Jacobie Holdtcie, duńskim fotografiku wagabundzie, który, aby starczyło mu na filmy, za pieniądze oddawał swoją krew do banku krwiodawswa dwa razy w tygodniu.
Miłego czytania.

Normandie

2009-05-22T21:19:00.000+01:00

Pojechaliśmy do Francji. Paryż i Normandia, miejsca niezwykłe, poetycko zachwiane i przewiewne. Światło zza chmur prześwitujące gdy duszno i niespokojnie. 'Thrice' w słuchawkach i głośnikach samochodu. Mały diesel Forda wydawał zwierzęcy pomruk gdy na liczniku wskazywało 170. I zwolnić trzeba było, przy radarach, do 130.

A w Paryżu parkować nie da się, co za kosmos, nawet o 3 nad ranem nie ma miejsc w centrum. I podróż bez sensu, sennymi uliczkami, polowanie na wolą zatokę. Polska nie jest zła. Tragedia.

Wspomnienia zapisane w ciągach zer i jedynek. Czarno-białe myśli przelane na wirtualny papier. Zdjęcie za zdjęciem. Na flikrze.

Teresa Carreno Youth Orchestra of Venezuela

2009-05-05T23:29:00.001+01:00

Od poprzedniego postu minęło trochę czasu, niewiele się zmienia, zmienia się tak wiele. Jak w krótkiej bajce - wierszu Ewy Lipskiej.
Jakoś przypadkiem trafiłem na stronę TED.com, szukając wywiadu, który niegdyś widziałem, z reporterem wojennym, Jamesem Natchwayem. Nie będę mówił zbyt wiele, proszę włączyć sobie wideo i przewinąć do częśći drugiej. Pierwszy utwór to Szostakowicz Symfonia 10ta, ale drugi - moim zdaniem najlepiękniejszy to - Arturo Márquez' Danzón No. 2. Miłego słuchania.

Kiedy zabraknie mi Ciebie

2009-04-06T22:04:00.014+01:00

A kiedy mi Ciebie zabraknie, sprzedam wszystko, pozbędę się tych zbędnych mi sprzętów, kawałek po kawałku, być może zyskując niewiele, być może zyskując wszystko.

I obudzę się w słoneczne popołudnie; nie mam trosk dopóki o nich nie myślę, poziom adrenaliny utrzymuje się na stałym poziomie, na szczęście. Będę tęsknił.

Na kartce papieru poziome linie znaczą moje myśli jak szyny tramwajowe, jedne za drugim jadą wagony nieokrzesanych słów, sznurem, z nicości w byt.

OK, koniec tego romantycznego biadolenia, skupmy się na faktach.

The Week In Bullshit.

W Londynie przeprowadzono sondę na temat wartości funta; wniosek gawiedzi? Banknot jednofuntowy miałby większą wartość niż wciąż dostępna jednofuntowa moneta. Idiot magnet.

Summit G20 - jedna osoba nie żyje, hipisi zebrali się w namiotach by sobie pograć na gitarach, a tak zwani anty-globaliści; którzy nie zapominajmy nie używają komputerów albo telefonów komórkowych, a zaproszenia na manify przesyłają sobie wzajemnie pocztą gołębią, dali popis niszczenia szyb okolicznych banków w City.
Obama dał Królowej iPoda, z muzyką jakiej jedynie możemy się domyślać. Muszę tutaj podkreślić, iż moje przeczucie mówi mi, że było to DiscoPolo. Jako wybawca “narodu” Obama musiał przebywać na Jackowie, dzieki czemu wpadły mu w ręce przeboje zespołu Boys. Jego ulubionym szlagierem jest "Biba Czerwonka".

Jane Goody - gwiazdeczka dwóch edycji Big Brothera, której walka z (wyleczalną jeżeli wcześnie wykrytą) chorobą nowowtworową obiegła media i spowodowała ogólnokrajowe żygawiczne debaty we wszelkiego rodzaju dziennikach, tygodnikach, tabloidach, kolorowych magazynach, telewizyjnych newsach i programach pseudo-publicystycznych, które to miały na celu uświadomienie przeciętnego brytyjskiego debila (egzaminy GCSE są na najniższym poziomie w historii brytyjskiej edukacji) by zrobił sobie badania. Tak zwani dziennikarze przez kilka miesięcy wchodzili z butami pełnymi słomy w życie bohaterki, nawet po pogrzebie ekipy telewizyjne nie omieszkały filmować domowego parkingu matki Goody, tworząc w ten sposób wspaniałego newsa pod tytułem - “Tablica rejestracyjna czarnego Range Rovera”.

Madonna - starzejąca się jak supernowa hamerykańska gwiazda nie dała rady zaadoptować kolejnego afrykańskiego dziecka. Rząd Malawi, w telegraficznym skrócie odmówił Madonnie tłumacząc, że najpierw powinna zacząć się porządnie prowadzić a nie rżnąć na prawo i lewo z nikim innym a Jesusem (Hesusem jak to mówią Hiszpanie), a to tuż po rozwodzie z w miarę normalnym Guy'em Ritchie. Kobita popłakała, popłakała, a i tak zapewne kupi sobie nowe. Jak nie w Malawi to w Kamerunie.

Dziękujemy Państwu i zapraszamy za tydzień na "The Week In Bullshit". Good Najt.

Absolutnie Funk Tastik

2009-03-13T00:46:00.001Z

SAX

2009-03-08T23:06:00.003Z

O.A.R

100 % pozytywnej energii.

A poniżej przykład genialnego grania. Miles Davis & Kenny Garret

Yashica Electro 35 (1966) - Fake Polaroid

2009-03-06T21:58:00.001Z

Yashica Electro 35 (1966) - Fake Polaroid, originally uploaded by kuba.james.

My Old - New camera
Bought on e-bay for £30, needed some cleaning and light seals replacement. First test roll loaded - welcome back Fuji Superia 36 exp. :)

Les Paul - Fake Polaroid

2009-03-06T21:57:00.005Z

Les Paul - Fake Polaroid, originally uploaded by kuba.james.

Peter Green mod; neck humbucker upside down; gives pretty amazing out of phase sound. Not visible on the photo - GTR Waves/PRS guitar interface. Plug to Your Mac and You will see what this small box can do. :)

O.A.R.

2009-03-04T21:18:00.000Z

Dla wszystkich tych, do których Słońce nie uśmiecha się ostatnio - O.A.R - That was a crazy game of poker. To muzycznie.
A Ci, którzy mają już dość poważnego kina, zapraszamy na seans niezależnego kina uzależnionych od zioła. Film ma tytuł “Gumiżelki” - oto recenzja:

“Historia o wspaniałej podróży oraz o prawdziwej przyjaźni. Wybitny naukowiec wraz ze swoją małą córeczką Elą przeprowadza się do Nowego Meksyku. Profesor podejmuje pracę w laboratorium Okatgon. Któregoś dnia, pracując nad pewnymi drzwiami, które nie działały jak powinny, odkrywa tajne przejście do malowniczej Gumiżelandii, którą zamieszkują małe Gumiżelki. Swoje odkrycie pokazuje Eli, która zachwycona jest małymi stworkami. Mali przyjaciele żyją sobie bez trosk i kłopotów. Nie przypuszczają, że ich spokój zburzy niedługo wiedźma Octawia, która chce schwytać małe Gumiżleki.”

10 oskarów i 4 kokosy. Palmy zioło Panie i Panowie.

W telegraficznym skrócie

2009-02-21T19:46:00.004Z

W telegraficznym skrócie, alfabetem Morse’a klikam w czasoprzestrzeń.

Od miesięcy nie mam zasu dla siebie, choć trwonię nadzwyczajną ilość - jakbym miał go wbród. Z każdym kolejnym oddechem coraz mniej oddechów zostaje. Klik klik.

Na Regent Street otworzył się (a raczej otworzyło go towarystwo NG) sklep National Geographic. Skórzane torby za 500, niby afrykańskie niby chińskie szafy, krzesła, stoły - ceny zaczynają się od 1000-ca. Za przynależość należy słono płacić. Dla tych mniej zamożnych - kalendarze, zeszyciki oprawione w sztuczną skórę, długopisy i koszulki za 60 funtów.
Jakoś taki niesmak w ustach pozostaje, choć wizualnie sklep cud miód.

Moja nikonowska cyfra zjebała się dokumentnie - nie napisałem “zepsuła się” gdyż słowo to nie oddaje ładunku emocjonalnego, jaki przynależy temu mało ważnemu w oczach świata i ludzkości faktowi, a który w moim małym prywatnym świecie jest szczególnie ważny.

W Marcu jedziemy z Julką na Dominikanę (oby nie padało), więc brak pracującego aparatu jakoś wpływa na samopoczucie - będę słuchał Marleya codziennie by moje myśli pozytywnie nakręcić.
Jako przezorny Polak przed szkodą wpadłem na pomysł genialny, zakupiłem na e-bayu za 33 funty Yashicę Electro 35 (to taka Laica dla ubogich, tak tak aparat na 35mm film). Miała być u mych drzwi dzisiaj o 9.20 rano; tyle wynika z wiadomości od tych złamasów kutanych USPS (United States Postal Service). Oczywiście nikt do mnie nie zadzwonił i nie raczył poinformować, że przesyłka u drzwi. Nie mówiąc już o tym, iż leniwiec ten niepiśmienny nie zostawił żadnej notatki. Kontakt z USPS wirtualnie nie istnieje. Mają co prawda link do ‘International Priority Parcels’ gdzie w okienka wpisujesz kod pocztowy itd. Problem w tym, że kod pocztowy jest jedynie dla USA. Wiec co do ch...?! Zobaczymy.

Z Polaka emigranta przeistaczam się w Polaka frustrata. I tym oto pozytywnym akcentem...

P.S. Za wszelkie błędy językowe i gramatyczne Redakcja ponosi pełną odpowiedzialność.

Update

2009-02-10T21:07:00.000Z

Dzisiaj dostałem maila:

Thank you for your interest in Le Méridien + The Lens photo contest (the “Contest”) sponsored by Starwood Hotels & Resorts Worldwide, Inc. We are pleased to inform you that your photograph and essay have been selected for final consideration in the Contest. Upon receipt of this communication, please send an email to xxx.xxxxxxx@eprize.com and attach your original photograph so that Le Méridien receives the highest quality possible and will have it on file in the event that you are named one of the potential Grand Prize winners. Please attach your file as a .jpg no larger than 2MB in file size per the official rules.

Kciuki w górę raz jeszcze. :)

Sometimes

2009-02-05T17:45:00.003Z

Czasami. Rzadko. Niekiedy. Zdarza się, nastaje, wcale. Uśmiech, jego brak, czarna rozpacz, ekstatyczny śmiech. Słońce jest, nie ma słońca, cień i mrok, i światło księżyca. Deszcz, tak ten deszcz jest wszędzie, przenika na wskroś, dusza wilgotnieje, i ten deszcz jeszcze długo pada we mnie. Latarnie na przemian to zapalają się to gasną, jakby świętojańskie robaki, które nagle dostały ataku epilepsji i mrugają nieprzerwanie alfabetem morsa swoje autobiografie. Nikt nie słucha.

A wracając do prozy życia; wysłałem swoje zdjęcia na fotograficzny konkurs - Le Meridien + Lens (grupa hoteli Le Meridien) - z około 300 nadesłanych zdjęć wybrano 22. Jedno z nich przejdzie do losowania nagrody głównej; zwycięzca wygrywa 4 dni w Nowym Yorku + aparat + asystowanie przez jeden dzień znanemu fotografowi mody.
Moje zdjęcie jest wśród tych 22. Kciuki w górę.

I raz i dwa

2009-01-22T20:54:00.001Z

Gołębie rozsiadły się na parapecie napuszone, jakby to było ich królestwo, niepodważalnie ptasie, naznaczone opierzonym już brudem i smrodem, z wybałuszonymi na wierzch oczyma otoczonymi pomarańczową rogówką. Gołębia choroba sieroca, kiw kiw, w przód i w tył, na bok w bok, przysiad raz, przysiad dwa, jakby niedouczona armia rozbitków i przybłędów na przeludnionej wyspie betonowych ścian znalazła sobie plac ćwiczeń.
Wypatruj za okruszkiem. Na baczność oddział! Gównem ptasim wykańczamy elewację.

Nowy Rok

2009-01-02T23:12:00.001Z

Będzie banalnie, oby lepszym się okazał ten nowy 2009 rok, dla nas wszystkich, nieważne gdzie i jak żyjemy

Święta Święta

2008-12-23T23:42:00.001Z

Drodzy, życzę wam wspaniałych rozdzinnych Świąt, gdziekolwiek jesteście! I aby Nowy Rok okazał się lepszym niż każdy się spodziewa.

P.S. Jutro sa moje urodziny wiec prosze mi zyczyc :)

Ant Then We Kissed - Full video

2008-11-16T14:49:00.008Z

Poor Fashion

2008-11-04T00:40:00.006Z

Przypadkowo natknąłem się na austrlijski fotograficzny blog; blog pełną gębą, jest on bowiem oficjalną częścią strony The Sydney Morning Herald. Tamże artykuł, o nowym wydaniu indyjskiego Vogue. I o conajmniej dwuznacznej idei redakcji tegoż magazynu.
Indie - kraj wielkich różnic, wypowiedziany przeze mnie po raz tysięczny truizm, czarne i białe to za mało, wszystkie możliwe odcienie szarości i wszystkie możliwe kolory w nieskończonej ilości gradacji i tonów. Najlepszym na to przykładem są zdjęcia Bartka Pogody - wpiszcie bart pogoda na Flickrze i znajdźcie album Indie. Naprawdę warto.

O co chodzi więc? O to: redakcja Vogue wpadła na pomysł; ubierzmy biedaków i bezdomnych w Hermesa i Chanel. Skórzane torebki za 10,000 dolarów, parasolki Burberry za dolarów 200. Apaszki, buty, sukienki. A do tego umęczone słońcem, ale uśmiechnięte twarze ubogich: kobiet, dzieci, mężczyzn. Nasz nakład wzrośnie i będą o nas mówić w "okolicznych" mediach - Ameryce, Australii, może nawet w Europie, ale Europa daleko i tak naprawdę nas nie interesuje.
Czy żyjemy w świecie bez żadnych moralnych hamulców, wszystko zamienia się w kolejną marketingową kampanię, dziennikarze z Vogue’a chcieli naświetlić w ten sposób sprawę indyjskiej biedy? Za jaką cenę? Wystarczy wybrać się na przedmieścia Kalkuty. Pewnie, widzieliśmy to już wiele razy, raz kolejny nikogo już nie zaciekawi.

Ilość pieniędzy wydanych na torbę Hermesa starczyłaby na rok a może nawet dwa lata dostatniego życia niejednej indyjskiej rodziny.

Nie, od dawna nie wierzę w sprawiedliwość. Ona na tym świecie nie istnieje i nie ma nawet co się łudzić - nie pesymizm prze ze mnie przemawia, jestem od tego daleki. Zostają pytania. I ciągły na nie brak odpowiedzi.

Znalezione, przeczytane

2008-10-31T14:24:00.001Z

“Nie daj się zagłuszyć hałasom zewnętrznym, lecz przede wszystkim broń swej wewnętrznej ciszy, gdyż tylko w niej potrafisz odnaleźć siebie, otwierając się jednocześnie na drugiego człowieka. A nie zapominaj, że bez tego >>drugiego<< po prostu żyć nie możesz, bo to, co masz, masz od niego, a to, czego ci brak, od niego właśnie dostaniesz.”

“Nie rozpamiętuj swoich błędów, lecz ciesz się, że wiele z nich możesz naprawić. Bądź w pokoju z Bogiem bez względu na to, czy uważasz się za człowieka wierzącego, czy niewierzącego. Jeśli nie wierzysz, to może to, co odrzucasz, jest rzeczywiście Jego fałszywym, lecz bynajmniej nie jedynym obrazem. Bądź w pokoju z sobą, bo wtedy zdołasz zachować pokój z innymi. Pamiętaj, że urodziłeś się, żeby być szczęśliwym, i że szczęście to w znacznej mierze od ciebie samego zależy.”

Znalezione: miesięcznik Charaktery, Luty 2002, “Dezyderaty prof.Anny Świderkówny”

www.niepublikowany.pl

2008-10-31T14:07:00.001Z

Proszę zajrzeć na www.niepublikowany.pl. Bardzo ciekawa strona o blogach.

P.S. I wywiad z ałtorem tego bloga na tej stronie również znajduje się. Bez kabotyństwa mości Panie i Panowie.

When Love Comes To Town

2008-10-29T23:51:00.002Z

Jak będę miał 81 lat to też chcę być na tyle sprawny :)

Photomonth

2008-10-27T11:51:00.001Z

Moje trzy zdjęcia zostaną wystawione na festiwalu fotografii - Photomonth, który zaczął się już jakiś czas temu. Wybrane zostały tak jak wiele innych nadesłanych zewsząd fot, przez grupę freedom2008 na Flickr. Wystawa rozpoczyna się 29go Listopada.

Zapraszamy na Bricklane.

Dziennik buntu

2008-10-25T23:12:00.005+01:00

Telewizor powiedział, że będzie bieda, że idzie recesja, w swoich butach siedmiomilowych przytupuje coś w rodzaju kankana dla niedorozwiniętych, a my musimy do rytmu klaskać. Białe kołnierzyki szykują się na rzeź niewiniątek, podobno tysiące straci pracę w przeludnionych bankach londyńskiego City, gdzie bankierzy nieodpowiedzialnie bawili się pieniędzmi swych bogatych jak Midas klientów. R.I.P Panie i Panowie. I nie jest mi was szkoda. Za błędy płaci się słono od zawsze. Koniec z wielomilionowymi bonusami, zwieńczonymi kąpielą w szampanach magnum, dziwkami do wynajęcia i srebrnymi AM DB9, Porsche czy Ferrari. “System samowolka, cel to forsa, w tym tkwi sekret”.

Kończę powoli czytać dziennik Anny Politkowskiej “Udręczona Rosja - Dziennik Buntu”. Politkowska została zastrzelona w windzie 7 października 2006, najprawdopodobniej na zlecenie ówczesnego prezydenta Putina.
Rosja, kraj którego nigdy nie zrozumiem, miejsce tak dalekie i odrębne, ze swoistym systemem braku wartości, wszechogarniającą biedą i jednocześnie niezmiernym bogactwem tych, którzy potrafią dogadać się z władzą, przeraża. Władza trzyma rękę na pulsie, korumpuje, boi się “innego” i skrupulatnie likwiduje tych, których się obawia i stawia na piedestał tych, którzy liżą jej tyłek i mówią, że to lody malinowe. Kukiełki carów. Kukiełki Stalina. Kukiełki Breżniewa. Kukiełki Putina.
Pytania o prawa człowieka giną pomiędzy kolejnymi stronami sfingowanych procesów antyputinowskiej opozycji, młodzi ludzie gniją w więzieniach czekając na wyrok, o Czeczenii nie należy wspominać, nikt nic nie wie, koszmar goni koszmar, a Rosjanie blokują wszelkie o Czeczenii informacje. I wszystko wydaje się w porządku.

Niezależne dziennikarstwo w Rosji nie istnieje, przynajmniej tak wynika ze świadectwa Politkowskiej, wszystko kontroluje Putin i jego przydupasy.
Macki Władimira sięgają daleko, najlepszy przykład daje słynne śmiertelne otrucie rosyjskiego szpiega w Londynie. A teraz po wyborach, kiedy Putin stał się premierem, i tak jak dotychczas, wciąż kontroluje wszystkich wokół, rosyjskie dzienikarstwo będzie potrzebowało dużo czasu by wyjść z nakreślonej przez historię matni.
Nie znam się, nie jestem specjalisą polityki wschodniej, trudno mi jest powiedzieć co i jak, co wynika z czego, wyjaśnić meandry rosyjskiej mentalności - pan i poddany - to mi się jedynie ciśnie na usta.
To czego jestem pewny to jedno - powinniśmy się cieszyć, że mamy wolność wyboru, możemy głośno mówić o tym co nam się nie podoba i nikt nas za to nie pakuje do więzienia. A po lekturze dziennika Politkowskiej Putina szczerze nienawidzę; kolejny dyktator w garniturze od Armaniego, który ludzkie życie ma za nic. Bo ludziów jak ziemniaków miliony, jak główki kapusty, jak mrówków mnóstwo. Oto Rosja właśnie.

Look at me

2008-10-24T12:21:00.000+01:00

Tym razem londonist.com opublikował moje zdjęcie. Pstryk.

Bezdroża

2008-10-20T22:28:00.001+01:00

Nieśpiesznie jest, pozornie nic się nie dzieje. Muchy siadają na niedojedzonych skrawkach pizzy, zostawionej gdzieś na brzegu kawiarnianego stolika, widelec upadł razem z nożem w przepaść bez dna, tu, pod nogami, moimi, twoimi. I siedzimy oboje sącząc pomarańczowy sok, beznadziejnie po hiszpańsku słoneczny, jakby nie na tę porę roku, bo pada i okropnie. W środku nas grają struny niepewności, nerwy wybijają niespokojny rytm, stuk, stuk, stuk, kakofonię myśli napędzanych złudzeniem. Nie, nie przerywaj mi kiedy mówię, chcesz się włączyć w konwersację, w mój bohaterski wewnętrzny monolog, nie, nie przerywaj mi. Daj mi wyjawić tobie kilka tajemnic, sza, pod warunkiem że nic nikomu nigdy nie powiesz, ha ha, śmiejesz mi się prosto w oczy, czyżbym był aż tak łatwowierny, mówisz nie? Nie wydaje ci się. Dobrze więc, nie powiem nic. Milczenie złotem wybrukowane piekło chęciami zdobione kołacze bez pracy, co za zlepek słow, papka, bełkot, taki na przełaj myślowy skrót, próbuj - zapisać uczucia w słowach, przetłumaczyć je na wszystkie tobie znane języki, i nie uronić ani kropli, dopijając powoli do dna czerwony kielich. I nie zapomnieć, nie pomylić, oddać każdą myśl w skupieniu, sekunda po sekundzie wyścig ważności, przędziemy od zawszę wciąż tę samą nić, i znamy jedynie początek nigdy koniec. Zapisujemy siebie zakrzepłą krwią, którą zmyje z ulicy kolejny deszcz, o poranku.

Na bezdrożach nikt na nas nie czekał. Jedynie stary moskwicz zaparkowany na poboczu, i jego zimny silnik i drzwi otwarte na oścież gdy kierowca leżał pijany w rowie po drugiej stronie polnej drogi. Ze wzgórza widać było pola kukurydzy.

Otwórz oczy

2008-10-03T23:34:00.003+01:00

Cudowniej

2008-10-02T11:36:00.000+01:00

Kolejne dwa dni życia na walizkach, pudłach kartonowych i ruskich nylonowych torbach, choć te, tak jak prawie wszystko, produkowane są w Chinach.
Tysiące pomysłów na minutę, nieograniczona niczym ilość czarnych myśli. Nie, nie powinienem tak mówić, ma być lepiej i cudowniej, ale jakoś tak nie chce mi się w to do końca wierzyć. Coś, trudne do określenia i pełne niedopowiedzeń, wypala się we mnie. Brak ochoty i zdolności - klepaliśmy to na lekcjach religii.
Jak to jest, że można kogoś wielbić przez pierwsze kilka miesięcy, może rok, związku, a później... A później jest jak w czeskim filmie, nikt nic nie rozumie i urywa się taśma. Nie chcę tak.

A J. na koniec powie, tak jak zawsze, że to z mojej winy. Tym razem nie będę protestował. Zgodzę się bez słowa.

Jeden na 100

2008-10-01T00:10:00.001+01:00

Pakuję swoje dotychczasowe życie w kartonowe pudła. Sprasowane pomysły ułożone w kostkę, schowane pod poduszką marzenia, pochopnie podjęte decyzje, brak kasy nie jest już problemem - nieważne staje się jeszcze mniej ważne.
Gdzie jest świadomość? A miało być tak pięknie jak Naomi - jak to Ostry śpiewał w piosence. Jeden na 100 moi drodzy.

Życie powoli idzie do przodu, żeby tak jak od niechcenia zawiało truizmem.
Za stary się staję na Australię, choć nic z dziada jeszcze nie mam, ani Alzheimer ani artretyzm. Niby spokój umysłu.

Zaprzestane modlitwy gdzieś się w bani echem odbijają o nicość, kolejny zatarg, złapię wolność i nie dam się oszukać.

And Then We Kissed

2008-09-19T00:17:00.002+01:00

To dla reklamy Forda, będzię wyświetlane przez sieć NBC w USA. Coś się powoli dzieje.

Lightning Crashes

2008-09-18T23:41:00.001+01:00

Nie ma deszczu. Susza daje o sobie znać, jest nieprzyjemnie - zimno i ciepło zarazem, najwspanialsza pogoda na to by się rozchorować na dobre. Paracetamol w tabletkach i odpowiednia ilość wódki z pieprzem nie pomogą wcale. Wino powoduje nieprzerwany ból głowy i błędy ortograficzne. Lightning Crashes. Proszę to sobie wpisać w Youtube’a.
Gonimy błyskawice - by poczuć siebie samych. Nieprześnione sny rozkminiamy na drobne; niepotrzebnie wrzuciłem ten neologizm, nie czytałem Mrożka, jakby kto z zaciekawieniem pytał. I nie znam odpowiedzi na historyczne pytania, moja wiedza nie jest wiedzą mędrca i tym bardziej jak głupiec się czuję, kiedy piszę te słowa. Pouczanie nie ma najmniejszego sensu - jedynie siebie samego mogę pouczać, chwalić, ganić, nienawidzić i kochać w jednym i tym samym momencie.
Yann Martel, Zygmunt Bauman, Gustaw Herling-Grudziński, Charles Bukowski, Fante, i kilku innych napełnia moje zaczytanie kompletne; zadowoleniem, listą pytań o sens, niezrozumienie, i powolne, niekompletne katharsis. Zygmunt Freud ma tu pole do popisu, mitologiczną walkę z demonami, nie wszystko jest czarne i białe. Szarość też ma swoje tajemne odcienie.

Piszę brednie. Nie powinienem tarzać się publicznie w błocie, to nie przystoi Mili Państwo. Ukłony w każdą stronę, na boki, na wzdłuż i wszeż.

Marzyłem ostanio o niebieskich połoninach, gdzie we włosach wiatr i człowiek zapomina o troskach, gdzie wspomnienia aniołami bieszczadzkimi się napełniają, jak misa owoców pełna, byle tylko starczyło dla wszystkich. Podróżni, dlaczego Bieszczady? Nie wiem?! Wiem! Czy może dlatego, że w górach można znaleźć Boga, którego zdarzyło się po drodze tysiąckroć zgubić? I dać ostateczną odpowiedź? Czy mogę sobie na to pytanie odpowiedzieć? Choć wiem, że każdy następny dzień jest dla siebie samego dniem ostanim? W krzyku otaczającego świata? W niepewności pewność moja...

W życiu...

2008-09-06T11:18:00.000+01:00

A w życiu chujnia. Tyle mam do powiedzenia.

Foty Trzy - reszta na Flickr

2008-08-15T00:21:00.003+01:00

Wszystkie foty zostały zrobione z żółtym filtrem - zmieniłem jedynie saturancję poszczególnych zdjęć. A tak poza tym nie lubię photoshopa. Resztę - tą nudniejszą znajdziecie na flickr.

Notatka z pola walki

2008-08-11T19:04:00.000+01:00

Po raz kolejny Rosja szczerzy kły. I gryzie. Następna wojna rozpoczęta przez ekipę Putina, która przejdzie bez większego echa, głowy państw powymachują rękoma w powietrzu, zaszeleszczą papierami na biurkach, coś tam sobie pokrzyczą i tyle - zaaferowani olimpiadą.
Podobno pisze się ją z dużej litery, ale jakoś tak w tym roku to nie przystoi - igrzyska zamienione w farsę kłamstwa i przepychu.

A za Uralem niewinni ludzie dostają wpierdol. I nie tylko tam. I w Afryce, i w Tybecie, na Sri Lance - chcieliśmy widowiska, mamy widowisko. I najgorsze jest to, że mimowolnie w tym makabrycznym małpim cyrku bierzemy udział - przez samą świadomość istnienia.

BTW

2008-07-04T00:18:00.001+01:00

Wczesnopopołudniowe słońce - jego ostre promienie tną liście kasztanowca świetlistymi strugami, odmalowując plamy światła na powierzchni zacienionej trawy, wypalają soczystą zieleń, wysuszają ziemię, jest parno lecz przejrzyście.
W parku, w niewielkim amfiteatrze nad brzegiem jeziora, tą scenerię wyjęto wprost z marnego melodramatu, gra orkiestra. Bach, Mozart, kilku angielskich klasyków, francuski neoromantyzm. Występ przerywają krótkotrwałe oklaski, pół minuty na odpoczynek dla zespołu; emerytów z filharmonii, nie dziwi więc zmęczenie w to piekielne niedzielne popołudnie.
Muzyka porywa niespokojną duszę, ulatuje gdzieś między chmurami, jeśli jeszcze jakieś ostały się w tym nieskończonym oceanie nieba, od którego dzisiaj nie ma ratunku, które spiekotą znaczy każdy odcinek odsłoniętej skóry, męczy.
Daleko by sięgać w pamięć, bycie błaznem dla samego siebie nie znaczy nic, jedynie nieprzyjemny śmiech w samotności, który po jakimś czasie przechodzi w jeszcze bardziej nieznośny rechot. Robi się nieprzyjemnie, w umyśle pojawiają się obrazy z przeszłości, jedne scenariusze przechodzą w kolejne, powtarzając się w nieskończonym zapętleniu. Po chwili cała ta kakofoniczna schizofrenia ucicha, pojawiają się kolory, znowu jesteśmy tam gdzie wydawało nam się być. Niezmienione wielkie nic. Tak samo niesamowicie beznadziejne jak poprzednio.
Nakrapiane chmurami niebo szarzeje, pewnie niedługo zacznie padać. Czas wracać. Okriestra zaczyna kolejne d’addagio, cokolwiek to znaczy zresztą. Nigdy nie byłem fanem muzyki klasycznej, którą czasami uważa się za przeintelektualizowaną. Bzdurne gadanie; jak ktoś jest głupi jak cep to nawet ryczenie krowy jawi mu się przeintelektualizowane. Strata czasu. Wracam do domu. Dzisiaj po raz kolejny na nogach; samochód sprzedałem kilka miesięcy temu, nie było z niego należytego pożytku. Podatek drogowy, podatek za benzynę, podatek za zanieczyszczanie środowiska i wyrzuty sumienia w związku z globalnym ociepleniem.
Nikt na mnie nie czeka, przynajmniej nie dzisiaj. Samotność ma to do siebie, że potrafi dawać w kość jedynie w momentach najmniej spodziewanych. Że niby wszystko jest w nieskazitelnym porządku, na swoim miejscu; jakby tak było od zawsze, od zarania dziejów, albo i jeszcze dłużej, no bo kto tak na prawdę wie co było wcześniej, przed wielkim nic?
Zapominam. Podobno to efekt starzenia się, spotęgowany przez spożywanie nadmiernej ilości hormonów pakowanych w karmione sypkim gównem przemysłowe kurczaki, którymi zażeramy się przez większość naszego życia, dzieląc je na pracę, sen, czasami seks (tutaj rozpiętość procentowa jest niezwykła), choroby weneryczne i bardziej nieprzyjemne nowotwory, oglądanie głupawej telewizji, niektórzy czytają książki; znikoma jednak część rozumie to co czyta, kłótnie małżeńskie i bijatyki, one dodają naszym związkom smaku zastygającej krwi w ustach, po celnym sierpowym małżonka lub rzadziej - małżonki. Nie mamy przyszłości, tak przynajmniej mówią w głupawych reklamach proszków do prania, gdy nasze życie porównamy do nieregularnej plamy zaschniętego błota na wykrochmalonej koszuli.
Włączyłem radio; jakże przedziwne jest nasze odnajdywanie się w skomplikowanej, kalejdoskopicznie zmieniającej się materii świata. Idziemy ku sobie po omacku. Potrzeba szcześcia nie daje nam spokoju, ktorego zresztą nie sposób osiągnąć, narkotyki stały się niezwykle drogie po ostatnio odkrytym przemycie z Kolumbii, złapano podobno całą mafijną siatkę; prawdziwie grube ryby. Szukamy szczęścia przydziewając zaciemnione okulary, w strachu, jakby jego nagłe pojawienie się mogło nas oślepić i pozbawić raz na zawsze możliwości ponownego go odnalezienia. Wbrew pozorom nie potrzebujemy niczego ponad to, co pozwala nam przeżyć dzień następny w poczuciu spełnienia. Dobrze, okłamuję się jak zwykle. Sam marzę przecież o kolejnym wcieleniu czerwonego Ferrari. Jesli nie Ferrari to może być Porsche od biedy.

Od tego się zaczęło, niejasnego majaczenia w mojej głowie, te wszystkie pijatyki dają w kość, znajomi mówią, że się starzeję. Coś w tym jest. Więc zaczęło się od tego majaczenia, w nocy, a może już świtało, Wieniczka by wiedział dokładnie o czym mówię, zobaczyłem siebie, gdzieś tam pośród wszystkich bawiących się ludzi, którzy półnadzy ocierali się o siebie nawzajem, przygaszone światła otulały swym mrocznym ciepłem, szukałem oczu, nie mam najmniejszego pojęcia dlaczego, jakich ja oczu szukałem w tej pijackiej malignie, jakbym chciał samego siebie w tych oczach odnaleźć. Tak. Urywki pamięci nie układają się w nic znajomego. To, że możemy zdarzenia układać jak puzzle z milionów nic nie znaczących cząsteczek materii, jest wierutną bzdurą. To właśnie te najmniejsze cząstki znaczą najwięcej. Pomyl się a spierdolisz cały obraz. Na podobieństwo. Jestem święcie przekonany, że ja niektóre kawałki tej układanki pogubiłem właśnie wtedy.
Wyszedłem na ulicę, udało mi się przywołać taksówkę. Mogę się założyć, że taryfiarz hochsztapler naciął mnie grubo ponad licznikową miarę, mój umysł był jednak bezwładny, nie mogłem z siebie niczego prócz nieskładnego bełkotu wydusić, wyjąłem z kieszeni plik banknotów, podałem facetowi. Chciałem splunąć mu w twarz. Tak bardzo chciałem. Pamiętaj, pamiętaj, nie czyń bliźniemu.

Dotoczyłem się do własnych drzwi. Baracia Lumiere byli wspaniali.

Następne dni były otępiałe papierosowym dymem, który poprzez nozdrza przenikał do czeluści mojego pustego łba, zwoje mózgowe i pozostałości po szarych komórkach, wybitych w neandertalskiej wojnie pomiędzy nikotyną i wódką. O cenę wolności.
W telewizorze mówili, że kolejna wojna z terroryzmem się szykuje, zbroją się narody w cierpliwość nieskończoną by jak najlepszą kasę na tej rzeźi zrobić, cena ropy idzie w górę w rakietowym tempie, już niedługo będę musiał jeździć na rzepaku co to go będę w ogródku siał i kosił. Albo się na starą niemiecką damkę przesiądę, ubiorę sandały, sztruksy i koszulę w dzieci kwiaty. Wypiję czarną jak przestrzeń arabską kawę, później próbą żyletki poranek zacznę, oby nie świeciło słońce - ono tak po głowie potrafi przypierdolić, jak Gołota. Mówili nauczyciele szkoły podstawowej by nie przeklinać, kaleczyć język jak kaktusy papier, tylko gdzie ten ideał Słowackich i Mickiewiczów na wygnaniu, czytamy taki chłam jak w Fakcie czy Robolu. Poprawnie mówić jak politycy i nowa emigracja. Lasuje się mózg. Zaufanie jak czarna magia.

Magnum Photos

2008-06-23T23:51:00.002+01:00

Kolejny zbiór reportaży z agencji Magnum. Tym razem grupa fotografów podąża śladami epidemii AIDS/HIV.
Polecam szczególnie fragment o Rosji - Alex Majoli jest wielki.

MAGNUM AGENCY - ACCESS TO LIFE by THE GLOBAL FUND.

Knife Crime

2008-06-16T20:12:00.000+01:00

W Babilonie ludzie uwielbiają szlachtowanie się wzajemne za pomocą noży i siekier różnorakich. Krew się leje, gazety piszą o tak zwanym “knife crime”, nowowybrany Mer rozstawia bramki do wykrywania metali przy wejściach do parków i ogrodów, przy uciesze gawiedzi. Bramki na lotniskach, w sklepach i dyskotekach. Ultra safe. Jak Durex.
Mamy kamery na każdym kroku, telefony satelitarne, bezprzewodową łączność i GPS. A tu czarne, białe i brązowe palanty szlachtują się kozikami. Jedyny i najważniejszy problem dotyczący również mnie jako mieszkańca, tkwi w tym, przypadkowy przechodniu, że następną ofiarą mogę być również ja (i ty). Nie znasz dnia i godziny. Interesujące. Tak jak facet zaszlachtowany w biały dzień przed MacDonaldem na Oxford Street - bo coca cola komuś się wylała na koszulę. Prawda jest taka iż denat był powiązany z ktorymś z gangów - czarni jak się bawią to w nowojorskim stylu.

Z Młodą doszliśmy do wniosku, że nie ma co marnować życia na Londyński zapierdol - Australia czeka. Może na rok, może na dwa lata. Sydney, Melbourne, Perth i wszystkie mieściny po drodze, które uda nam się odwiedzić. Kangury, pająki kosmate i śmiercionośne węże. Błękitne niebo, nadmiar słońca i wspaniałe jedzenie. Leżenie na plaży do góry brzuchem, wschody i zachody, filozofia codzienności, bez miejsca na biczowanie i umartwianie się na siłę, klimaty depresyjne dopracowaliśmy już tu w Europie do perfekcji, więc nie ma się co wysilać, lekcje odrobione - z nawiązką.

Ale to dopiero początek. Jak każdego dnia. Często o tym zapominam.

Jak zwykle

2008-06-08T22:24:00.000+01:00

Jak zwykle dostaliśmy w dupę od szwabów. Dwa do jaja. Pięknie panie trenerze i panowie piłkarze. Może lepiej by było gdybyście grali w szachy albo warcaby.

UuU

2008-06-01T23:23:00.001+01:00

Dzisiaj właśnie się tak czuję. Za tydzień Wielki Egzamin - czas więc wiedzę do głowy wbijać młotkiem - a raczej wiekiem od laptopa.

Małpiszon

2008-05-28T00:26:00.000+01:00

Małpiszony robią sobie jaja z tygrysów. I śmieszno i straszno.

Czesio & Boys

2008-05-25T00:48:00.000+01:00

Cortez the killer

2008-05-21T11:07:00.000+01:00

Powieki przymknięte, sen nadchodzi mnie w dzień jak złodziejaszek niepostrzeżenie przemykający się do zamkniętego na cztery spusty domu.
A w tym miejscu nie ma nic, prócz czarnego stołu w gościnnym pokoju, a na nim bambusowej maty wraz z chinskim czajnikiem i filiżanką pełną zielonej hebaty pachnącej jaśminem.
Nadchodzą pomysły, nachylają się nad pustą kartką wyrywając z ręki wieczne pióro i kreślą wyśnione wzory, poetyckie wersety, czarodziejskie zaklęcia obudzonej jaźni z takim zapałem, jakby to wszystko miało się skończyć nagle wielką ciszą - wymownym milczeniem przedmiotów martwych.

Śniłem przedwojenych poetów czasu wielkiej rzeźby - z ręką na karabinie, wpisując się w krajobrazy szubienic. Śniłem zielone lasy, czerwone od krwi jak owoc granatu, śniłem zniszczone miasta, śniłem ulice napełnione światłem, pożółkłe wspomnienia na fotografiach Hartwiga i Atgeta.

Pomyśleć, że my wszyscy rodzimy się z tym światłem.

p.s - by światło nie zgasło proszę zajrzeć TU.

Z oczu patrzy

2008-05-08T20:55:00.000+01:00

Z powodu braku luźnej gotówki zmuszony jestem znowu zacząć używać darmowego Bloggera by móc opublikować kilka nowych fot. W dzisiejszy wiosenno - letni wieczór zapraszamy na pokaz slajdów. TUTAJ
A po seansie polecam za przykładem naszego JazzGott’u muzykę Julii Marcell. To najlepiej jest sprawdzać na last.fm. I jeszcze na listę potraw smakowitych dorzucę bardzo dobry wpis Margherites.

Poza tym trzymam kciuki za Barta Pogodę i jego wspaniały pomysł podążenia szlakiem piwnym. Zaproszenie do Londynu gotowe. Przygotowuję się na ucztę fotograficzną. Jeśli jest jeszcze ktoś w polskim blogowym środowisku kto nie zna zdjęć Barta niech czym prędzej zagoogluje. I wyrwie sobie jakieś dwie godziny na przejrzenie jego fot na flickr.

Kolejna zapisana kartka

2008-05-07T22:37:00.000+01:00

Powoli staje się miejscem, które zamiast przyciągać - odpycha, napiętnuje, wypala znamię na resztę życia. moloch rozrasta się bardziej i bardziej, widoczniej, jakby niewidzialne siły rozciągały od wewnątrz i tak już rozrośniętą tkankę miasta.
Belzebuby - mówiąc słowami Pani Frau. Miasto staje się miejscem, w którym Woland i jego świta poczuliby się jak w niebie.

Słońce naznaczyło czerwienią moją skórę, to pierwszy od kilku tygodni, gorący, napełniony światłem po brzegi, radosny dzień.
Podroż podmiejską kolejką nad krańce wyobraźni, do zalesionych wzniesień i kilku napełnionych wodą bajor; krainy mokrych labradorów.

Ameryka żyje kolejnymi prezydenckimi wyborami, a świat wraz z nią. Polacy na ruch bezwizowy do Stanów mogą spokojnie poczekać kolejne dwieście lat. Jakby co - panie panowie - przez kanadę, zieloną granicą.

Praca dla Korporacji A powoli zaczyna mnie męczyć przewidywalnością, nudą, zidiociałymi klientami czającymi się zewsząd.
Dyrektorstwo wkurwia - trzeba zarabiać kasę dla centrali, oni tam w Californii sobie wpieprzają pomarańcze i opijają się winem, wykonywać “target”, żeby każdemu z rady dyrektów zrobić dobrze, jak ja lubię stawać się dziwką do wynajęcia. Kolejna mrówka w mrowisku robi różnicę o tyle, że przynosi podwyższony o znikomy procent dochód. Im więcej tym lepiej.
Chińskie fabryki różnią się od nas tym, że Korporacja daje wybór. In or Out. Z amerykanskim uśmiechem na ustach.

Filozofia korporacji zmienia się w religię - a ja w tym teatrze marionetek mimo że tkwię po uszy uczestniczyć nie chcę.
Choć Korporacja kusi dobrobytem; a może raczej jego namiastką.

Lazy bastard

2008-05-07T11:08:00.000+01:00

Przepraszam wszystkich za kilkumiesięczną przerwę w braku publikacji mentalnych bazgrołów na zawołanie. Doszedłem do tego prawdziwie oczyszczającego wniosku, że nie bierze się to z niedoboru interesujących sytuacji w moim prywatnym życiu albo deficytu pomysłów. Skądże. Pomysłów mnóstwo, za to jaka skleroza. Jeden pomysł na sekundę pojawia się a już w kolejnej znika - myk. Ha ha, i do tego lenistwo - na tapczanie, na sofie, w parku na ławce, na piechotę i w autobusie, metrem na drugi koniec miasta. Po zmierzch.

Lenistwo. Tak. Tak. Nie. Nie.

Electric Gypsy

2008-04-01T08:45:00.001+01:00

Tak sie gra w gitarowych sklepach w Hameryce.

Maybe

2008-04-01T02:03:00.001+01:00

Wiatr wieje zza morza, czuć zapach ryb, mew i sosen w poruszającym się powietrzu, jakieś dalekie wspomnienie dzieciństwa; morskiej piany, muszelek wyrzucanych na brzeg, polerowanych wodą kamyków. Borowinowe krzaki i podjadanie dzikich jagód.
Nudy że aż strach gdy padał deszcz.

Młodość rządziła się własnymi prawami; ostatnimi na liście były pieniądze i kariera; ulubione przez dorosłych słowa, które miały zapewnić dodbrobyt. Wokół była bieda.
Bieda ustanawiała własny system wartości. Ziemniaki na obiad i kolację, czasami ryba i jajka, jabłka, pomidory, kiełbasa i chleb. Odświętna szynka i pierogi codzienne.
I marzenia o nowym, lepszym świecie; taki model peweksu, z dolarami, choć tak naprawdę nie widzieliśmy nigdy na własne oczy żadnych dolarów. To było w filmach.
Jedyne rzeczywiste pieniądze to były te z Reymontem, ploretariat ponad wszystko, pies go wąchał, nie wiadomo bowiem kim ten ploretariat był. Pisało się go z igrekiem, więc brzmiał trochę z amerykańska - jakby przepowiadał mające nastąpić dobrobyt i wolność.

Podróże autokarowe zajmowały wieczność, dziurawe szlaki w nieznane; gdzie tylko kierowca jeden znał drogę, jak w średniowiecznych opowieściach o szlakach kupieckich, z tą jedynie różnicą, że byliśmy zamknięci w blaszanej trumnie w kształcie szklarniowego ogórka - silnik rząził ostatkiem sił, gdy pojazd z mozołem wzbijał się pod wzniesienie. Spaliny przez otwarte okna wlatywały do środka autobusu, starsze kobiety krzyczały do kierowcy aby ten łaskawie wyłączył ogrzewanie, bo capi. Bo lato i upał i wszyscy się pocą na potęgę, a kierowca na to, że woda mu się w silniku gotuje.
Dziwni byli ci kierowcy autobusów, kto by pomyślał by w silniku wodę na herbatę gotować.

Nam, dzieciom, robiło się z tego gorąca niedobrze, od tych spalin i narzekania starszych pasażerów (czyli nota bene całego autobusu).
Autobus wtedy przystawał na chwilę, a ten co zasłabł wybiegał na pobocze, do lasu, by wypuścić pawia.

Z godziny na godzinę robiło się parniej, chmury zbierały się na deszcz, ale ten jakby nie mógł się zdecydować na to czy ma spaść, więc robiło się coraz ciemniej i goręcej. Komuś znowu zachciało się rzygać.

Piasek szeleścił pod stopami wydając taki dziwny dźwięk, jakby ktoś kurtuazyjnie puszczał wiatry.
Rybacy w porcie mówili, że na morze trzeba uważać, że nie taki jeden z drugim morzu nie dał rady.
A my im wierzyliśmy na słowo, oni mieli spracowane dłonie, wypaloną słońcem i wyrzeźbioną przez wiatr skórę.

I była latarnia na cyplu, biało-czerwona zjawa, z wielkim cyklopim okiem na czubku głowy. I każdy z nas przez chwilę chciał być latarnikiem, zapalać i gasić światło, mierzyć przypływy i odpływy, dąć syreną gdy mgła i nic nie widać.

A później wypływaliśmy w morze.

HA!

2008-03-25T22:08:00.000Z

Od pierwszego do piętnastego kwietnia wybywam z wizytą w Polagrii. Pogoda dopisze zapewne huraganowym wiatrem, śnieżycami i innymi tam anomaliami pogodowymi, cóż to. Sprzęt foto gotowy, bedzie sie działo - jak to mówił pan kierownik zanim dostał zawału.

Do zobaczyska w raju nad Wisłą (i Odrą - ja tą Odrę wolę bardziej). Yo!

Big Mama

2008-03-10T23:31:00.002Z

Zaniedbałem mojego bloga okrutnie, czuje się pewnie niechcianym już dzieckiem. Nieprawda.
Na poprawienie nastroju Big Mama Thornton & Buddy Guy. Moja krew przepełniona jest bluesem.

STASZEK :)

2008-02-20T14:17:00.004Z

Młody Stuhr to jednak potrafi i grać i śpiewać. Śmiesznie!

A poniżej niespodzianka :)

Castro

2008-02-19T21:05:00.003Z

Stary Fidel odchodzi na emeryturę, zdrowie nie pozwala mu na prowadzenie kubańskiego państwa - i nie wiadomo czy można się z jego niemobilności cieszyć, bo oto pojawia się szansa, by ktoś młody przejął władzę. Tym "młodym" okazuje się brat Fidela, Raoul, kolejny podstarzały arbuz. Zielony z zewnątrz, czerwony w środku.
A my kochamy Buena Vista...

“I will not aspire to neither will I accept — I repeat I will not aspire to neither will I accept — the position of President of the Council of State and Commander in chief,” he wrote.He added: “It would betray my conscience to occupy a responsibility that requires mobility and the total commitment that I am not in the physical condition to offer.” Za The New York Times.

Ciekawie również się robi w Kosowie, tuż po ogłoszeniu niepodległości. Kolejny punkt zapalny na bałkanach. Zrównać z ziemią i po kłopocie. To samo z Irakiem, Afganistanem, Ugandą, Sudanem, Angolą. Zrównać z ziemią.
Orhan Pamuk wbija mi się w głowę, śnieg topnieje w duszy, powolutku ogrzewa się nad płomieniem świecy, jedna przewracana strona otwiera kolejną, drzwi na oścież.
Kolejny raz zdarzyło się, że zacząłem czytać o polskiej polityce, zniesmaczenie tym większe, że wszystko się rozumie jednocześnie nie rozumiejąc nic. To tak jakby małpy zaczęły mówić w naszym języku, używając przypadkowej składni. Bracia K, pan M od wywiadu harcerskiego, ruscy zakładający podsłuchy, kolejna wojna pisana przez Masłowską wymieszna z lubiewem Witkowskiego. Rzeczywistość spod latarni - kolorowo tam jest i najciemniej.
A tu na księżycu życie płynie nadzwyczaj dobrze, w rytm muzyki Erasure, kiczowatego popu z lat ‘80. Do czegoś należy wracać, nie?
Bukowski na stole znaczy swoje miejsce. Smutnie i prawdziwie, zachwycam się, po północno amerykańsku, angielską częścią mej duszy, która się w jakiś niezwykłu sposób ujawniła ostatnio. Rozumiem. A to należy do głupców. Mogę być głupcem, nie przeszkadza mi to ani ani. W głośniku Giovanni Allevi. Fortepian. Fortepian. Fortepian. Płynie. Płynie. Płynie. Na przekór.

Oh, yes
there are worse things than
being alone
but it often takes decades
to realize this
and most often
when you do
it's too late
and there's nothing worse
than
too late.

charles bukowski

Exm

2008-02-16T22:04:00.001Z

Egzaminy, egzaminy... Nie ma mnie na blugu z powodu wiadomego, brak czasu i ochoty. Jak skończę egzaminy to się wezmę. A na razie - proszę trzymać kciuki.
Ja tymczasem zabawię się w blogowe podglądactwo. Incognito.

Muzycznie

2008-02-08T23:15:00.000Z

To dla tych, którzy nie słuchają techno na codzień, nie są ogłupieni pop-papką z Eurowizjii, którzy wychowali się na Hendrixie, którym blues nie jest obcy. I jazz. Taki oto jazgot ;)

Tu Sei

2008-01-30T22:56:00.000Z

Tu sei sorgente viva, tu sei fuoco, sei carità. Vieni Spirito Santo, vieni Spirito Santo.

Tak mnie naszło.

Rape Of A Nation

2008-01-27T01:12:00.000Z

Democratic Republic Of Congo... reportaż wbija w ziemię, za każdym ruchem łopaty coraz głębiej. TUTAJ.

W uchu

2008-01-25T00:00:00.000Z

Mam nowe słowo w uchu. Uhu. Wpadło i nie chce wylecieć. I muzyka się sama pisze, bit za bitem, to ta muzyka wprost z maszyny, pozłacany styk mikroprocesora. HaHa.
A dzisiaj trochę mojej duszy się ukruszyło, zleciały się gołębie i wiewiórki by ją zjeść, już czuję się o kilka trosk lżejszy.
Będzie poetycko, niech się proza życia przemienia. I niech zmartwychwstanie nowym dniem dzień poprzedni. Nawet jeśli słońce przyćmione i pusto we łbie.

Can't Let Go. Sun ZOo.

2008-01-24T11:38:00.000Z

Rozdrabniam się na najdrobniejsze cząsteczki materii, wznosząc modły do kwazarów, o nowe światy równoległe, o prawdziwe szczęście i więcej pieniędzy, żeby starczało nie tylko do pierwszego, o pokój na świecie, bo wojny są nam niepotrzebne, choć od wieków te same, te wszystkie wciaz niewysluchane prośby, jakby nieważne.

Zatopieni w kulturze stajemy się niewolnikami obrazu samych siebie. Odbicie w lustrze ukazuje kogoś, kim być nie chcemy, czasami kogoś kim powinniśmy być, lecz do końca nie udało nam się temu wyzwaniu sprostać, albo też kogoś kim w przeszłości być może byliśmy, ale nie jesteśmy i do czego już wrócić nie możemy.
Maska na twarzy pomaga, białe rękawiczki zapobiegną splamieniu się krwią, jakże ta czerwień kolorowo wygląda na śnieżnobiałej tkaninie.
Jesteś? Jestem? Co mi na to odpowiesz? Odpowiesz?

To dla tych, którzy zadają sobie pytania, o to co się dzieje wokół. Sun Zoo Interaktywnie. Albumy można sobie ściągnąć za darmo.

Your Love Alone Is Not Enough

2008-01-21T22:54:00.000Z

Kompania handlowa przehandlowała samą siebie, pociesznie i śmiesznie.

Złamane serca można poskładać za pomocą nowoczesnej chirurgii. A może chiromancji.

Plotę androny na zawołanie.

Słucham Manic Street Preachers choć podobno to lewaccy komuniści z wysp zamglonego przylądka.

Żyję tempem żółwim, bo pada i wieje i wilki, i niewarto.

I pomaluję swój pokój na biało i na szaro, żeby biel szarością złamać i szarość bielą rozjaśnć.

Czytam Stasiuka przeciągle, przy kawie i herbacie, w autobusie, w fotelu bujanym, i napawam się kolorami i smakami Rumunii, Węgier, zapadłych dziur Chorwacji i mniej zapadłych dziur z okolic Karpat.

Dopiero zaczynam. Nie kończę.

Nothing Else Matters

2008-01-17T20:36:00.000Z

Leje deszcz. Krople wybijają nierównomierny rytm na werblach szyb, dyrygowane przez głuchoniemego dyrygenta. Ulice skąpane tym deszczem, rozpalone sztucznym światłem, ukazują kikuty drzew; bezlistne maszkary - które wydaje się - maszerują posępnie niczym w dziecięcych koszmarach.
Leje. Przemoknięte buty chlupoczą; woda z kałuż przelewa się do środka, spodnie przesiąkają od nogawek. Drobinki wody z jakąś magiczną siłą przeciw grawitacji przemieszczają się w górę; dżinsy mokre na wysokość kolan. Kraina deszczowców. A ja nasiąkam jak gąbka. Wracam na noc do domu.

Noce przypominają te noce z gwiazdami ponad głową, gdy wiatr rozwiewał grzywę lasu, świerki i sosny, gdy zieleń już nie była zielenią bo stawała się głęboką czernią.
I żeby spojrzeć komuś głęboko w oczy w tym zamroczeniu, należało przybliżyć twarz do twarzy na odległość mrugających nerwowo powiek, w rytm bijącego serca.

I zdarzały się miłości. Krótkotrwałe. Przelotne. Na podmuch wiatru narażone jak unoszące się w powietrzu nasiona dziurawca. I sceny zazdrości niczym z meksykańskich telenowel, było beztrosko, cudownie, radośnie, śmiesznie.

Zapadło w pamięć. Za każdym razem, kiedy z głośników płyną - Metallica, Nirvana, Pearl Jam, wcześniejsze i późniejsze lata ‘90.

Uśmiecham się.

:)

2007-12-24T14:28:00.000Z

Nie ma co

2007-12-21T22:04:00.000Z

Cudownie jest nie ma co, rok 2007 potrafi jeszcze po dupie kopnąć, tak żeby człowiek dobrze go zapamiętał. Z siłą, która zwala z nóg.

Pamiętajcie drogie dzieci, wujek dobra rada daje wam wskazówkę, abyście nie popełnili mojego błędu...

Jeśli zerwiecie z dziewczyną, którą przydarzyło się wam prawdziwie i mocno kochać, nie powinniście z nią razem mieszkać miesiąc po zerwaniu. Zryje wam to czachę, a tego przecież nie chcecie.

Jeśli zerwiecie z kimś nie radzę abyście zapijali się whisky z lodem na imprezach, ani nie doprawiali koką, po to tyko, by poczuć się lepiej, bo będzie tylko i wyłącznie gorzej. I nie pomoże nic.

I jeśli waszą wybranką stanie się francuzka, zapamiętajcie, że jeśli nie mówicie płynnym francuskim (no one gives a shit). Będą cię mieli w dupie.

I życzę wam wszystkim udanych świąt. Bo o swoich wolę nie wspominać. Czwarty raz w Londynie. Na moje 25 urodziny pracuję. Mam chatę dla samego siebie. I niespełnione wizje szczęścia na nowy rok.

Prawdziwie wesołych świąt. "A jutro przyjdzie nowy dzien, na pewno lepszy dzien niz ten..."

Same Mistake - by James Blunt

2007-12-04T23:18:00.000Z

Życie, śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową. Wydanie drugie poprawione. Świat jeszcze do przebudowy, poskładane w pół puzzle, kostka rubika ludzkich szkieletów, rozwarstwione pierwiastki powietrza, drogi mleczne i kwazary w moim mózgu, lawa zatopiona we krwi, rozpływające się po podłodze nieskończenie głupie myśli. Nie pytaj mnie o drogę, nie odpowiem. Nie znam żadnych przejść na skróty; tam straszą wilki i niedźwiedzie wśród cierni.

Mój dotychczas układany misternie świat przełamał się w pół, gwiazdy znalazły się pod nogami, nie, nie tam powinny być, na nieboskłonie ich miejsce, by idąc w noc, wspierać się o ich światło...
Ja i Julia... To koniec historii, histerii początek. Nie tak miało być, nie tak. I wszystkie plany, które nagle trzeba zmieniać, rewidować, przekładać zwrotnice, starać się, by po sobie nie zostawić spalonych mostów, wyschniętych rzek, cierni wpijających się w skronie, gdy przez chaszcze przedzierać się trzeba, ku światłu.

Swiatło gdzieś tam jest, tli się mocą nocnej lampki. Byle nie zgasło. Byle nie zgasło.

P.S ogolnie jestem załamany, trzymam się poręczy, by nie spaść ze schodów... twardo... życie kopie na nasze własne życzenie. i po raz kolejny uczę się, jakim potrafię być nieokrzesanym chamem. i tym razem mówię sobie zdecydowane - NIE. mądrzy ci co po szkodzie...
niektóre związki nie mają przyszłości, to prawda, czasami jednak można ten brak przyszłości z prędkością światła przyspieszyć. i za to właśnie czuję się winny szczerym poczuciem winy.

SNAFU

2007-12-01T23:03:00.000Z

Situation Normal - All Fucked Up. In my Blogger journal. Coming soon.